Waarom mag je niet zeggen dat de meeste jonge criminelen Marokkaan zijn? Waarom moet je op je woorden letten als je hebt over sexy vrouwen? Waarom worden we geacht Big Brother een slecht televisieprogramma te vinden en De Mol een goed? Waarom mag je in Geraardsbergen geen kleine visjes meer drinken? Waarom wordt een snelheidsovertreding gelijkgeschakeld met een criminele daad? Omdat we met zijn allen 'politiek correct' willen zijn, hierin aangemoedigd door de zogenaamde kwaliteitskranten en politici met een onstuitbare dadendrang om ons leven tot in alle details te regelen. Dat is zowat de kern van het boekje Politiek niet Correct van Wim Schamp en Gust De Meyer.

In feite gaat het om twee essays. Het eerste deel is geschreven door Wim Schamp, gekend als communicatie-expert. Dit deel is eerder een schotschrift waarbij Schamp 'gebruik' maakt van de moord op Pim Fortuyn om af te rekenen met al die 'politiek correct' denkende en handelende politici. Kop van jut zijn Bert Anciaux, Mieke Vogels, Guy Verhofstadt en Karel De Gucht en in mindere mate Patrick Dewael. Vooral de houding van de liberalen tegenover het Vlaams Blok noemt Schamp een vergissing. De mestkevers van De Gucht en het boek van Dewael tegen het Blok dienen als voorbeelden. Allen spelen ze het spel mee om de vreemdelingen niet tegen de haren in te strijken. Toen het rapport Van San af was weigerde Verwilghen de inhoud ervan bekend te maken. "Kenmerkend voor het politiek correct denken is immers de weigering feiten voor werkelijkheid aan te nemen", aldus Schamp, die een voorbeeld aanhaal van een blanke jongeman die in elkaar geramd werd door een groep vreemdelingen, waarna de politie er bij de vader op aandrong om geen ruchtbaarheid te geven aan het feit dat de daders vreemdelingen waren.

Niet alleen politici zondigen aan politiek correct denken ook onderwijzers, pastoors, journalisten, magistraten en zelfs professoren (Swyngedouw en Billiet) die er blijkbaar niet voor terugschrikken om de premissen van het wetenschappelijk onderzoek aan te passen aan hun persoonlijke overtuigingen. Blijkbaar was Schamp niet uitverkoren om de campagne 'Ideale Maten' van Mieke Vogels te leiden want hij gaat er stevig tegenaan. Verder geeft hij ook af op het politiek correct denken rond verkeersveiligheid waarbij hij de te strenge aanpak hekelt alsmede de snelheids-overtredingen van prins Laurent en de premier. De protagonisten van het politiek correct denken zijn, zoals ook Pim Fortuyn al opmerkte, de 68-ers die thans overal met het vingertje zwaaien. Daarbij legt hij ook de (kunstmatige) link met de anti-globaliseringsbeweging. Tenslotte geeft Schamp ook nog eens af op de zogenaamde Nieuwe Politieke Cultuur die niet meer dan oude wijn in nieuwe zakken is en waarbij Van Hecke en de NCD als toppunt van hypocrisie ten tonele wordt gevoerd.

Het tweede deel, geschreven door hoogleraar Gust De Meyer van de KUL, is van een beter niveau. Zijn uitgangspunt is dat de nieuwe breuklijn in de politiek niet ligt tussen links en rechts of tussen progressief en conservatief maar wel tussen politiek correct denken versus politiek niet correct denken. De basis hierbij is het gebruik van de taal. Binnen de taalwetenschappen spelen structuralisten als Roland Barthes en poststructuralisten als Derrida een voorname rol. De taal versluiert de realiteit en transformeert ze tot mythe. En die mythe dekt de werkelijke gang van zaken in de maatschappij toe en degradeert die tot common sense. Op die manier is de taal de grote verantwoordelijke voor de vertekening van de realiteit. Een concreet voorbeeld: het past niet langer te praten over 'dikke' mensen, nu hoort men 'volslank' te zeggen. Nochtans is het waar dat er mensen rondlopen met honderdtwintig kilogram vlees rond hun geraamte.

Political correctness betekent dat we geen racistische, homofobe of seksistische taal mogen spreken. Vreemdelingen zijn allochtonen, negers zijn Afro-Amerikanen, indianen zijn 'Native Americans' en gehandicapten zijn andersvaliden. "Politieke correctheid is stilaan ontaard tot een bedreiging van de individuele vrijheden", aldus De Meyer. En vooral de vrijheid van meningsuiting ligt hierbij onder vuur. Het gevolg is dat men niet meer mag of wil zeggen wat de werkelijkheid is. De geschiedenislessen over Congo gaan steeds over uitbuiting en zieltjeswinnerij, nooit over het feit dat de welstand toen stukken hoger lag dan nu. Dit is een uitloper van mei '68 en de sfeer dat we voor alles begrip moesten opbrengen. "De correcte strijd tegen het kapitaal tegen het 'militair-industrieel-complex', zoals dat toen heette, heeft voorrang. En de ongemakken voor de samenleving van drugsgebruik, onaangepaste leefwijze van anderen, losse zeden, normeloosheid, de cultivatie van wanorde en van het niet-propere of kleine criminaliteit worden weggelachen. Alle problemen, de grote en de kleine, worden vermaatschappelijkt: niet de burgers, maar de maatschappij draagt schuld." Op die manier zijn politiek correcte mensen erin geslaagd de taal, de media en gedragspatronen een censuur op te leggen. "Daarom dienen de zwakke ontvangers van (media)boodschappen tegen zichzelf beschermd worden, betutteld te worden en opgevoed te worden tot een mentale hygiëne aan de hand van een gekuist taalgebruik. Een reine taal, een reine geest."

Tal van journalisten willen de allochtone daders van geweldpleging niet met naam en toenaam noemen. Op die manier wil men voorkomen dat het Vlaams Blok garen spint uit de berichtgeving. Het risico bestaat dat wie het recht opeist op het correcte taalgebruik ook de zuiverheid van gedachten claimt die dan op hun beurt moeten leiden tot zuivere gedragingen. "Onder het label 'progressiviteit' worden nu intellectueel conservatieve ideeën verkocht. Politiek 'progressief' denken is dus lang geen synoniem meer voor vrij denken", stelt De Meyer. "En nog erger: wie in naam van het gezond verstand optreedt, wordt populisme verweten."

Uitdagender is zijn stelling dat alles er op wijst dat politieke niet correctheid de trend wordt, waarbij hij verwijst naar het succes van Pim Fortuyn bij brede lagen van de bevolking. Het gevaar bestaat dat politieke niet correctheid op zijn beurt weer ontaardt in politieke correctheid. Dit kan gevaarlijk zijn in heikele thema's als de migranten. terwijl links volhoudt dat allochtonen minder crimineel of zeker niet crimineler zijn dan autochtonen, zullen extreem-rechtsen dan weer volhouden dat alle allochtonen criminelen zijn. Dit is eerder een probleem van 'generalisaties'. Van zodra men generaliseert verdwijnen de noodzakelijke nuances. Maar juist die nuances zijn noodzakelijk om een correct beeld te krijgen. Neem een gemeente met een asielcentrum in de buurt, iedereen schreeuwt moord en brand. Een half jaar later blijkt het nogal mee te vallen, wat niet wil zeggen dat er niets is misgelopen. Generalisaties ten aanzien van groepen mensen of volkeren zijn dubbel gevaarlijk omdat ze een vorm van suprematie inhoudt en een ongenuanceerd beeld schept ten aanzien van de anonieme vreemdeling (Marokkaan dus gevaarlijk).

Een ander gevolg van politiek correct denken is het steevast benaderen van minderheden als sukkelaars. Het gevolg is dat men hen meer rechten wil toekennen of gaat gedogen. Een verdachte volgen in een vreemdelingenbuurt is geen evidentie meer, want het zou spontane reacties kunnen meebrengen van de landgenoten. Een hoofddoek dragen moet kunnen voor islammeisjes (waarom dan geen baseballpetten in de klas), aparte zwemlessen ook, eigen begraafplaatsen, enz … Verontrustender is het feit dat allochtone minderheden hun afkeer en haat tegenover westerse denkbeelden steeds vaker demonstreren hierbij voorgegaan door fanatieke imams. Voor de Franse filosoof Alain Finkielkraut is dit onaanvaardbaar: "Dit soort migranten zijn de vijanden van de open samenleving. Er is denk ik, sprake van een antivrijheidsbeweging".

In zijn conclusie wijst De Meyer erop dat inzake veiligheidsthematiek de discussie rond political correctness te laat komt. "Het Vlaams Blok is op zijn terrein moeilijk te kloppen. De veiligheidsproblematiek is nu gemonopoliseerd door het Blok en in een uiterst politiek correcte zin gemythologiseerd. De politiek correcte traditionele partijen kunnen het thema niet eens meer aankaarten, zonder het risico nog groter verlies te lijden (zie de uitslag in Frankrijk)." Groen-links-liberaal kan niet op tegen het Blok. "Het enige heil moet van de andere kant komen. Van de politiek niet correcte kant. Er kan enkel nog op de politiek niet correcte politici een beroep gedaan worden om een thema als veiligheid geloofwaardig aan te kaarten." Hier lees ik een pleidooi voor een Vlaamse variante op Pim Fortuyn. Veel mensen zullen bij het lezen van dit boekje alvast hun 'politiek correcte wenkbrouwen' fronsen.

Gust De Meyer en Wim Schamp, Politiek niet Correct, Cover Books, 2002

Schamp en De Meyer