Sinds decennia scharen alle politieke partijen en organisaties die gemakkelijkheidshalve als links beschouwd kunnen worden zich onder de vlag van het progressisme. Progressiviteit beschouwen ze vaak als het wezenskenmerk van hun ideologie, net zoals die andere fetisj, de aandacht voor de ‘mensen’. Des te pijnlijker is het dan om de verschillende vakbondsacties te zien omtrent het brugpensioen. Hoe conservatief kan je immers zijn? Hoe een grote aanslag kan je plegen op de toekomstige welvaart van ‘mensen’.

Ik heb alle respect voor mensen die in deze barre economische tijden het slachtoffer worden van bedrijfssluitingen en herstructureringen en alle respect voor de werknemer van een bedrijf die na 20 jaar simpelweg wordt bedankt voor bewezen diensten. Maar brugpensioenen op 50 zijn niet de juiste oplossing. Ik geloof sterk dat er andere maatregelen nodig zijn die meer in het belang zijn van de mensen. Meer brugpensioenen zorgen voor steeds meer overheidsuitgaven, en dus voor meer overheidsbeslag, met als onvermijdelijk gevolg minder ruimte tot economisch initiatief en groei en finaal dus minder werk voor minder mensen.

Wanneer gaan vakbonden eindelijk eens beseffen dat hun doorgedreven jagen op steeds meer en vroeger brugpensioen in strijd is met de belangen van de mensen, en zelfs een tijdbom legt onder de toekomst van ons systeem van sociale zekerheid dat ons zo dierbaar is. Waarom kunnen vakbonden hun rol van vertegenwoordiger van arbeidersbelangen en bevoorrecht gesprekspartner van de overheid niet spelen door creatief en vernieuwend mee te denken aan nieuwe oplossingen, door te ijveren voor betere herscholingsfaciliteiten, door te werken aan mentaliteitsveranderingen, zowel bij werkgevers, ten aanzien van oudere werknemers, als bij werknemers, ten aanzien van arbeidersmobiliteit. Waarom kunnen vakbonden niet eisen dat de gigantische inspanningen die van overheidwege, en in mindere mate van werkgeverszijde, worden gedaan om vervallen systemen als brugpensioenen te betalen, worden ingezet om de arbeidsmarkt te revitaliseren. Om te voorzien in degelijke omscholingsvoorzieningen. Om te voorzien in soepele arbeidsregelingen voor oudere werknemers.

Het blijven teruggrijpen naar brugpensioen, zowel van vakbondszijde als van de kant van de overheid, is een teken van zwakte, van een gebrek aan creativiteit, van een gebrek aan wil, moed en durf en vooral van conservatief en verstard denken. Het feit dat vakbonden zo gemakkelijk oudere werknemers opgeven, hun ervaring verloren laten gaan, niet willen vechten voor een behoud en herstel van hun aanzien op de arbeidsmarkt, maar hen willen achterlaten in het brugpensioen is een belediging voor deze werknemers en een bedreiging voor de jonge werknemers vandaag. Want van dit aanhoudend onverantwoord gedrag dreigen zij later de dupe te worden, wanneer ook zij, ten gevolge van een aanhoudende slechte economische conjunctuur, op straat zullen te komen staan. En er geen geld meer is, niet voor brugpensioen, en helemaal niet voor het revitaliseren van de arbeidsmarkt.

Het is dan ook onze plicht, als liberaal en economisch efficiënt denkende mensen, om te ijveren voor een beperking, afbouw en uiteindelijk afschaffing van het systeem van brugpensioenen en het opvoeren van de inspanningen tot het dynamiseren en doen groeien van onze economie. Want niets is meer in het voordeel van de mensen, dan een dynamische en competitieve economie, ongeacht wat conservatieve krachten ook mogen zeggen.

Wim Aerts

Politiek-secretaris LVSV-Gent

Wim Aerts

Links

http://www.student.rug.ac.be/lvsv/