De grootste vakbondsbetoging in jaren, zoals die afgelopen week doorging, illustreert op een pijnlijke manier de problemen waar het Belgische sociale overlegsysteem momenteel mee te kampen heeft. Het karige inhoudelijke nieuws dat vanachter de onderhandelingstafels naar buiten druppelt, doet vermoeden dat de sociale partners niet bij machte zullen zijn zelf een antwoord te bieden op de uitdagingen waarmee onze welvaartsstaat momenteel te kampen heeft. Dat het initiatief nadien terecht komt bij een minister van Arbeid die de afgelopen maanden nog niet bepaald heeft uitgeblonken op het gebied van visie en activiteit om de problemen die er zijn tegen te gaan, zorgt alvast dat onze verwachtingen ook op dit domein niet te groot mogen zijn.

Helaas zijn de problemen waarmee onze economie op middellange termijn mee te kampen krijgt enorm. Steeds meer immers komt de Europese economie in concurrentie met nieuwe landen, landen met lagere kosten, jongere bevolking en meer werkwilligheid. Landen waar de sociale hangmatten die mensen het initiatief tot werken ontnemen vooralsnog ontbreken. Onze troeven, zoals bijvoorbeeld hoge scholing, beginnen te verbleken nu de kracht van de liberale globalisering voormalige ontwikkelingslanden langzamerhand in staat stelt zelf hoogstaand onderwijs en onderzoek te voorzien, getuige daarvan bijvoorbeeld de software-activiteiten in India. Europa’s koppositie in het economische peloton zal stilaan worden overgenomen door landen als China, India, Brazilië,… Het hoeft amper betoog dat deze evolutie ongetwijfeld gigantische implicaties zal hebben op de houdbaarheid van ons sociaal-economisch systeem.

Het is dus van levensbelang dat de mogelijkheden die er zijn om waar mogelijk de competitiekracht van het oude continent te vrijwaren snel benut worden. En hierbij dienen we in de eerste plaats te denken aan de hervorming van onze welvaartsstaten, zodat brugpensioenregelingen, arbeidsmarktbeleid, vervangingsinkomens niet langer werken onaantrekkelijk maken, maar gebruikt worden voor hun eigenlijke doel, met name mensen die even niet meer meekunnen de kans te geven, en zelfs aan te moedigen, zich te heroriënteren. Helaas staan liberalen alleen in deze woestijn te roepen, en bewijst de houding van vakbonden en socialistische partijen dat zij deze dreiging niet ernstig nemen. Dit is niet alleen jammer, het is vooral pijnlijk. Pijnlijk omdat de onwil van links – vakbonden en linkse partijen – om nog maar het debat aan te gaan over noodzakelijke socio-economische hervormingen, zoals de beperkingen van het brugpensioen of een ander arbeidsmarktbeleid, vooral gevolgen heeft voor diegene van wie links zich zo graag als vertegenwoordiger ziet. Het zijn immers niet alleen, of zelfs in eerste plaats, ondernemers en bedrijfsleiders, die het slachtoffer worden van een economische achteruitgang van Europa. Zij zullen delokaliseren, en gebruik maken van de wereldmarkt om met hun onderneming andere en betere oorden op te zoeken, om daar hun onderneming in te zetten in de maatschappelijke welvaartscreatie. Nee, de ware slachtoffers van een Europese economische achteruitgang – en dus van de onwil tot hervormingen – zijn werknemers; bedienden en arbeiders. Wanneer bedrijven delokaliseren zijn zij het die op straat komen te staan, en die tot afhankelijkheid gedwongen worden van een systeem waarvan de houdbaarheid op lange termijn niet te garanderen valt. De linkse onwil om over te gaan tot deze noodzakelijke hervormingen staat dus in scherpe tegenstelling met het belang de zwakkeren in onze maatschappij.

Dit is geen pleidooi voor een radicale afbraak van alle sociale verworvenheden. Dit is een pleidooi voor een heroriëntering van die delen van ons economisch systeem die op dit moment individuen in hun vrijheid te leven beperken door hen te dwingen tot afhankelijkheid van sociale uitkeringen allerhande. Omdat de strijd voor de broodnodige hervormingen aan onze Europese welvaartsstaat geen strijd is ten voordele van werkgevers, maar een liberale strijd om te verzekeren dat ook in de toekomst aan elk individu, en voornamelijk aan hen die nu het slachtoffer dreigen te worden van de massale delokaliseringen, de kansen worden geboden op werk, op een inkomen en dus op de vrijheid hun leven in te richten zoals zij dit wensen.

Voorzitter LVSV-Gent

Wim Aerts

Wim Aerts

Links

mailto:Wim@lvsv.be