De visuele media trekken dezer dagen alle mogelijke showregisters open in de strijd om de kijker, die haast belangrijker wordt dan de strijd om de kiezer. De politici zelf raken liefst zo weinig mogelijk moeilijke onderwerpen aan maar houden zich liever bezig met zachte thema’s om vooral niet saai en ‘degelijk’ over te komen. Een oneliner bij Goedele Liekens of Bracke en Crabbé is blijkbaar toch zo oneindig veel beter dan een diep gefundeerde analyse over de toekomst van onze sociale zekerheid. Op hetzelfde moment ligt onze economie ongeveer op apegapen, worden overal mensen ontslagen, staken cipiers en sterven kippen met honderdduizenden.

Vanzelfsprekend kan ik wel begrip hebben voor de keuze voor visuele media als het ultieme campagnemiddel. Met geen enkel ander middel bereik je zoveel mensen. Eveneens begrijp ik de noodzaak voor een omroep om veel kijkers te lokken. Toch ergert mij momenteel de ondraaglijke lichtheid van het politieke bestaan, zoals dat door vele politici wordt beleefd. Wanneer Steve Stevaert, toch niet de minst belangrijke politicus, na een optreden in een op zijn zachtst gezegd licht omstreden tv-programma op de VRT, na de mening van 1.000 Vlamingen te hebben gezien, ineens gaat pleiten voor een afschaffing van de wet-Lejeune, kan men zich gaan afvragen waar hier een algemene, brede visie en een doordacht toekomstplan is.

Media mogen voor mijn part gerust de verkiezingscampagnes mee aanzwengelen. Debatten tussen bekwame politici die weten waarover ze spreken zijn voor iedereen met een beetje interesse goed te volgen en bovendien bijzonder interessant. De media mogen echter niet de politici ‘maken’ of ‘kraken’ of de agenda van het politieke debat bepalen, anders dreigen minder blitse onderwerpen in de verdrukking te komen tussen alle mediagenieke thema’s. Ik ontken op geen enkel moment de waarde van het homohuwelijk of van een degelijke drugswet maar er moet meer zijn. Ik mis een debat over de economie of over de toekomst van de sociale zekerheid. Al te veel partijen putten zich uit in platitudes zoals ‘eerlijke en duurzame jobs’, ‘minder stunten, meer betrouwbare overheid’ en ‘politiek gaat over de mensen’. “It’s the economy, stupid!” sprak één van de recente Amerikaanse presidenten in een moment van verlichting. Daar ligt immers de uitdaging voor de toekomst. Het stimuleren van de werkgelegenheid, het rationaliseren van belastingen en het verzekeren van een toekomst voor onze sociale zekerheid dat zijn de uitdagingen, dat moeten verkiezingsthema’s zijn, dat houdt ‘de mensen’ uiteindelijk het meest bezig.

Helaas scoort dit niet zo goed bij Bracke en Crabbé… Een tekenend voorbeeld was bijvoorbeeld dat net wanneer de dame van Vivant aan Leo Goovaerts vraagt hoe hij de sociale zekerheid zou redden, deze onderbroken wordt en verder moet praten over andere infantiele onderwerpen. Zoals gezegd spelen vele politici dit spel mee. Zij laten zich gewillig gebruiken door de media in de hoop op maximaal rendement, sympathiek overkomen in de Laatste Show is van veel grotere waarde dan een gedegen toekomstvisie. Ook de strategie van de partijen om hun grote kanonnen slechts op het laatst uit te spelen, om ze niet te vlug te ‘verslijten’ is een minpunt aan deze situatie.

En tezelfdertijd in een donker hoekje keurt onze regering op de ministerraad een Koninklijk Besluit goed dat eindelijk eens een structureel antwoord geeft op een belangrijke verzuchting van zoveel ondernemers. Verdrukt door media-aandacht voor andere, ‘blitsere’ dingen krijgt het niet half de aandacht die het verdient. Het is nochtans werkelijk een stap in de goede richting: het ondernemingsloket. Een eerste antwoord op het teveel aan paperassen en administratieve rompslomp. Vanaf nu kunnen ondernemers voor talrijke formaliteiten terecht op een enkel loket, uitgebaat door een privé-instantie. De concurrentie tussen de verschillende aanbieders zal leiden tot een efficiënte, betaalbare, uitgebreide en bereikbare dienstverlening, mogelijk met synergieën met sociale secretariaten of andere dienstverlening. Het zijn zo’n maatregelen die wars van betutteling en inmenging mooie stappen zijn in de goede richting. Het zijn dergelijke maatregelen die, hoewel ze niet mediageniek zijn, op termijn een belangrijk effect kunnen hebben op de tevredenheid van ondernemers en het stimuleren van starters.

Op het laatste moment, chapeau!

Wim Aerts