Als leden van een onafhankelijke liberale denktank willen we niet alleen ideeën over liberalisme en onze leefwereld ontwikkelen. We zijn ook geïnteresseerd in hoe die ideeën via onder meer partijen worden verwerkt en verwezenlijkt. Het is normaal dat we vooral iets verwachten van de partij die geacht wordt de belichaming te zijn van het liberalisme in parlement en regering. Maar voor mij valt het alvast zwaar me politiek te identificeren met de VLD van de laatste weken. Een VLD die bij de laatste VRT- en De Standaard-peiling van het stemgedrag rake klappen krijgt. De Vlaamse Liberalen zijn aan het ontsporen. Ik, en hier sta ik naar verluidt niet alleen, voel me geprangd tussen twee groepen: de apparatsjiks en de rancuneuzen.

Met die laatste bedoel ik hen die zich omwille van gefnuikte ambities of net wegens verhoopte carrièrekansen aan het hoofd plaatsen van een protestbeweging binnen de VLD. Protest waartegen? Tegen zichzelf, want tegen een haast unaniem genomen beslissing van de partijleden om de zaak van het migrantenstemrecht door het parlement te laten behandelen. Zo staat het immers in het regeerakkoord. Nu die strijd in de Senaat slecht afgelopen is en het er in de Kamer al niet veel beter voorstaat, klinkt een luide roep om de spelregels te veranderen. Daarmee dreigt de VLD zichzelf te promoveren tot de onbetrouwbare partner bij uitstek, een schizofreen waar geen land mee te bezeilen, laat staan te besturen valt. Merkwaardig eigenlijk, decennia lang al wordt er geweeklaagd over een parlement, de eerste macht, dat overvleugeld wordt door de regering, de tweede macht. Nu is het parlement nog ’s soeverein in de ware betekenis van dat woord en nu is het weer niet goed. Al dient gezegd dat alleen de VLD het spel democratisch heeft gespeeld en de eigen mandatarissen speelruimte heeft gegund. De anderen moesten blindelings achter het partijvaandel marcheren. Dit alles los van de vraag of dat migrantenstemrecht er moet komen of niet.

De leiding van de partij op haar beurt dacht dit dossier al te gemakkelijk te kunnen verhandelen in een grote regeringsdeal. Na amper vier jaar regeren was de macht al te verslavend geworden en de arrogantie te groot om een dergelijk delicaat thema met meer omzichtigheid aan te pakken. Nu die vlieger niet opgaat, dan maar een stunt. Een stunt van het soort die de andere bewegingen vaak verweten wordt. Een allegaartje van politici met een loopbaan op kruissnelheid en aankomende favorieten en getrouwen die rond de top draaien als vliegen rond een pot confituur, komt met een visioen voor 2016. Visioenen hebben de eigenschap nu eens vervaarlijk, dan weer schitterend te zijn, maar vooral vrijblijvend. Hoe verder ze verwijderd zijn, tot hoe minder ze verplichten. En dat was nu net de bedoeling van deze gedirigeerde actie. Enerzijds de agenda op het februaricongres trachten te bepalen en de heisa rond het migrantenstemrecht af te blokken, anderzijds de VLD in deze regering tot niets concreets te verplichten. In elk geval aandoenlijk hoe ‘progressieve’ liberalen tegenwoordig als paddestoelen uit de grond schieten. Al kan die inspiratie snel verkeren na komende zaterdag.

En als goedbedoelende en (vooral) goedgelovige liberaal sta ja daar dan op te kijken. Terwijl een regeringsakkoord als kaas met gaatjes plekken te over vertoont die schreeuwen om concrete invulling. Wat met de openbare nutsbedrijven ? Wat met de pensioenproblematiek en de uit de pan swingende sociale zekerheid? Hoe sturen we het arbeids- en ondernemersklimaat bij in dit land? Wanneer maken we eens werk van structurele herziening van het openbare uitgavenpatroon? Werkt een integratiebeleid van rechten en plichten en wie wringt tegen? Duidelijke en werkbare liberale antwoorden werden de voorbij jaren uitgewerkt en gepropageerd. Je moet het liberalisme niet plots weer gaan uitvinden om nu een regering in de gewenste richting te stuwen. Daar moeten we het over hebben en niet zozeer over de wereld van 2016. De burgers hebben nu werk nodig, willen nu gezonde overheidsfinanciën zien, willen nu een sociale zekerheid in evenwicht, willen nu een antwoord op de gratispolitiek van Stevaert en de zijnen… en vinden dat momenteel net iets belangrijker dan 2016.

Daarom weer terzake en gedaan met alle paniekvoetbal en improvisatie. Ik roep alle sympathisanten van Liberales en het liberalisme op om weerwerk te bieden tegen de ontevredenen die rond één dossier alles op zijn kop willen zetten. Geef als goede liberalen het democratisch debat in het parlement een kans. Daarnaast moeten we de top inpeperen terug aandacht te besteden aan datgene waar het nu dringend om gaat.

Olivier Boehme

Olivier Boehme

Links

mailto:olivier.boehme@belgacom.net