Federaal Minister voor Sociale Zaken Rudy Demotte kondigde het met veel trots aan. Ter voorkoming van tienerzwangerschappen wil hij 5,2 miljoen euro uittrekken voor anticonceptiecheques voor jongeren tussen 15 en 20 jaar. Een mooi initiatief, een nobele zaak ook zeker als je bedenkt dat we de laatste jaren een toename van het aantal ongewenste tienerzwangerschappen kennen. Geen vuiltje aan de lucht dus?

Of toch wel. De vraag die bij het lezen van een dergelijk voorstel spontaan bij me opkomt is immers de volgende: Is het uitdelen van anticonceptiecheques een taak van de overheid? Met andere woorden. Is de seksuele opvoeding van onze jongeren een kerntaak van de overheid waar belastingsgeld aan dient te worden gespendeerd?

Want dit blijkt soms een beetje de pijnlijke vaststelling te zijn bij het hedendaagse beleid. Terwijl de economie letterlijk kreunt onder de crisis, terwijl de vergrijzing op ons afkomt en in alle sectoren de roep om meer financiële ruimte klinkt, worden dergelijke voorstellen gelanceerd. Niet dat ik iets tegen het voorstel van Rudy Demotte heb, wederom het is een nobele zaak om aandacht voor te vragen. Alleen: ‘Is het aan de overheid om aan die vraag te beantwoorden?’ Hoe zal het systeem van de anticonceptiecheques worden georganiseerd? Gaat de overheid hier een administratie voor oprichten, zodat kan worden bepaald hoe de anticonceptiecheques er gaan uitzien, wie ze mag maken, wie ze mag verdelen, enz...?

Het probleem met het voorstel Demotte is bovendien dat het symptomatisch is voor een nieuwe trend: vergeet wat we nu doen en lanceer eens een nieuw idee. Als ware het potjes yoghurt in de zuivelafdeling van een supermarkt waar het feit dat het ‘nieuw’ is, volstaat opdat het ‘goed’ zou zijn.

Kan deze overheid niet beter eerst proberen om wat ze nu doet, goed te doen. Zou het geen mooi voornemen zijn, bij het begin van een nieuwe regeerperiode, om vooraleer een voorstel wordt gelanceerd, zich eerst even af te vragen of het een taak van de overheid is. Rudy Demotte zou zich dan kunnen afvragen of het nieuwe voorstel aan een maatschappelijke behoefte voldoet, waar de overheid een oplossing dient voor aan te reiken, die niet door andere actoren kan worden aangeboden. Met andere woorden, of het ouders, scholen en de jongeren in die mate aan gezond verstand ontbreekt om zelf het belang van anticonceptie in te zien. En of ‘Vadertje Staat’ dan de aangewezen autoriteit is om grootmoedig met anticonceptiecheques af te komen. Misschien kan op deze vragen eerst eens een antwoord worden geboden, alvorens de ‘Demotte-cheques’ met bijpassende administratieve rompslomp gelanceerd worden.

Dit principe is dan ook niets meer dan een pleidooi voor een beetje gezond verstand in de politiek. Of een roep om een gezonde nuancering van de boutade ‘wat we zelf doen, doen we beter’, want dit gaat – zeker wat betreft de overheid – niet altijd op.

En wie weet. Als dit principe consequent in acht wordt genomen, komen we op het einde van de rit misschien wel tot de verrassende vaststelling dat er zowaar budgettaire ruimte is om de echte uitdagingen van deze tijd in het algemeen (vergrijzing, werkloosheid, hoge financiële druk, overheidsschuld) en die van de sociale sector in het bijzonder krachtdadig aan te pakken.

Sofie Bracke

Sofie Bracke