Iedereen beseft nu ondertussen al dat er een oorlog komt tegen Irak. De wapeninspecteurs hebben nog niets gevonden maar de Verenigde Staten en Groot-Brittannië beweren over bewijzen te beschikken. Ik vermoed dat deze bewijzen pas na de inspecties door de wapeninspecteurs zullen worden vrijgegeven. Vooral om op die manier heel duidelijk te laten zien: 'kijk, we hadden gelijk' zodat ze op de golf van de publieke verontwaardiging de goedkeuring krijgen voor hun militaire acties. Of deze bewijzen nu gevonden worden of niet, en of ze correct zijn of niet zal de tijd uitwijzen. Belangrijk is dat we eens gaan nadenken hoe wij zullen handelen indien blijkt dat Irak wel degelijk in fout is. Oorlog is nooit goed. Zelfs indien het doel goed is blijft oorlog één van de slechtste middelen om het te bereiken. Daarom is oorlog altijd de laatste oplossing. Te gebruiken indien al de rest faalt. Maar indien al de rest faalt... dan is oorlog noodzakelijk. Indien politiek, diplomatie, druk en wat dan ook geen effect teweegbrengen, terwijl dat effect, dat doel absoluut moet bereikt worden, dan heb je uiteindelijk geen andere keus meer. Nietsdoen is geen optie. Het doel moet bereikt worden, liefst met goede middelen, indien nodig met slechte middelen. Indien Irak massavernietigingswapens heeft en weigert deze te ontmantelen of te laten ontmantelen, dan moeten we hen daartoe dwingen. Desnoods met militaire actie. Saddam Hoessein heeft al vaak genoeg bewezen de mensenrechten met de voeten te treden. Indien hij nu opnieuw massavernietigingswapens ontwikkelt heeft, dan vormt hij een gevaar voor zijn eigen mensen en voor zijn buurlanden, niet in het minst voor Israël. Ik vermoed dat iedereen hier akkoord mee gaat. Indien Irak in overtreding is, dan moet er opgetreden worden, nogal wiedes. De vraag is nu: hoe moet er opgetreden worden. Eenmaal de bewijzen geleverd zijn zullen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië waarschijnlijk zo snel mogelijk de toelating van de Verenigde Naties vragen om te beginnen met de invasie. Het gezond verstand eist dat er nog een laatste finale overlegronde met Irak komt voor er oorlog komt. Militair ingrijpen kan alleen als de VN, op basis van bewijzen, akkoord gaat. Maar indien er oorlog komt, met de goedkeuring van de Verenigde Naties, wat doen wij dan? We zullen de militaire actie zonder twijfel mee goedkeuren (indien bovenstaande veronderstellingen waar blijken) maar wat zullen we doen? Traditiegetrouw zullen we helemaal niets doen en de Verenigde Staten de kastanjes uit het vuur laten halen. Dan hoeven we onze handen niet vuil te maken en kunnen we ons ondertussen wentelen in het comfort van ons pseudo-fatsoen. Want het is pseudo-fatsoen. Oorlog kan nooit goed zijn, maar wanneer het nodig is, dan is het nodig. Het dan door een ander laten opknappen en nog wat kritiek geven ook is niets meer of minder dan hypocrisie. Als de actie nodig blijkt, dan is ze nodig voor alle lidstaten van de Verenigde Naties Het idee dat de Verenigde Staten maar moeten doorgaan als politieman van de wereld is irreëel. Ten eerste hebben we geen recht om dat van hen te verlangen. Ten tweede is de Verenigde Staten bezig de mensenrechten die ze zo fel uitgedragen en gepromoot heeft zelf af te breken. Ten derde gaat dit om iets wat ons allemaal aanbelangt. Het is geen ver van ons bed show. We zijn even betrokken als de Verenigde Staten. Dan mogen we ook de symbolische impact niet vergeten. Als de troepenmacht die ingezet wordt uit tientallen landen komt, dan is veel duidelijker dat de internationale gemeenschap een signaal geeft. Indien we één land alles laten oplossen dan worden zij kop van jut. Voorts is het ook een belangrijk signaal naar de Verenigde Staten toe. Indien ze steun krijgen van ondermeer België dan krijgen ze ook impliciet de boodschap dat ze zelf niet zomaar over alles kunnen beslissen. Dan blijkt ook voor hen dat de Verenigde Naties zijn waarde heeft. Argumenten tegen de deelname zijn er niet, indien blijkt dat Irak in overtreding is en andere middelen falen. Als een militair zegt dat hij zijn manschappen niet kan motiveren dan moet die militair eens gaan begrijpen dat het zijn taak als militair niet is om de politiek te bepalen. De manschappen zullen juist zeer sterk gemotiveerd worden aangezien ze eindelijk doen waar ze voor zijn opgeleid, in plaats van tentenkampen opzetten. Ze zullen daar in contact komen met ondermeer Amerikaanse troepen en beseffen dat ze een goed werk doen. De motivatie is het minste van onze zorgen. Wat ons aandeel in de oorlog betreft is het zeer simpel: elke constructieve medewerking is goed. Zowel deelnemen aan de gevechten (Wat we kunnen! We hebben een zeer goede luchtmacht en uitstekende manschappen) als logistieke ondersteuning. Belangrijk is dat we deelnemen, dat we vechten voor wat juist is. Dat we laten zien dat we er iets om geven. En dat we ook mee kunnen bepalen hoe de zaken aangepakt worden. Indien oorlog noodzakelijk blijkt, dan is onze deelname ook noodzakelijk. Niet voor de Verenigde Staten maar wel voor ons.

Chris Demeyere

Links

mailto:chrisdemeyere@hotmail.com