In Nederland is beroering ontstaan rond een uitspraak van de minister van Justitie Piet Hein Donner. Hij is van mening dat zijn land de islam als nieuwe zuil in Nederland met open armen moet ontvangen. En, zo voegde hij eraan toe: “Ook als dit betekent dat de sharia, de islamitische wetgeving, wordt ingevoerd. Als tweederde van alle Nederlanders morgen de sharia zou willen invoeren, dan moet die mogelijkheid toch bestaan?” Want de meerderheid telt zo stelt Donner. “Dat is nou namelijk juist de essentie van democratie.” Deze uitspraak van een van de hoogste gezagvoerders in Nederland is verkeerd, dom en gevaarlijk.

De sharia wordt als neerslag van de Koran in het recht opgeëist door steeds meer radicale moslims. In Pakistan, Iran, Jemen, Saoedi-Arabië en bepaalde streken van Nigeria is het zelfs de officiële wetgeving. Die bepaalt onder meer: doodstraf voor overspel, amputatie van hand of arm bij diefstal, honderd zweepslagen voor seks tussen ongehuwden, tachtig zweepslagen bij alcoholgebruik. Ook in heel wat andere moslimlanden wordt de sharia gevolgd voor het familierecht. De grootste slachtoffers ervan zijn de vrouwen. Zo zijn de bepalingen op het vlak van de kledingvoorschriften, het huwelijk, het erfrecht en het strafrecht steeds in hun nadeel. De sharia behandelt vrouwen niet gelijkwaardig als mannen. Ze kunnen verstoten worden, hebben slechts recht op de helft van de erfenis, tellen slechts voor een halve getuigenis en moeten gehoorzaam zijn aan de man die het recht heeft haar te ‘tuchtigen’. Deze bepalingen worden dagelijks toegepast. In een aantal landen worden op basis hiervan vrouwen tot de dood gestenigd en homoseksuelen opgehangen. De sharia maakt duidelijk dat er geen gelijkwaardigheid bestaat tussen mannen en vrouwen, dat er geen scheiding bestaat tussen kerk en staat en dat de fysieke integriteit niet absoluut is. Ze gaat lijnrecht in tegen de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en de westerse grondwetten.

De redenering van Donner dat het democratisch zou zijn om op vraag van een grote meerderheid onmenselijke wetten in te voeren, is fout. Er zijn fundamentele grondrechten die nooit mogen veranderd worden, willen we kunnen spreken van een democratie. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg merkte op in een arrest van 13 februari 2003 over de rechtmatigheid van een verbod op de Turks-islamitische Refah-partij ‘dat de sharia niet verenigbaar is met de fundamentele principes van de democratie’. Als men de gedachtegang van Donner doortrekt, zou men zelfs kunnen zeggen dat de naziwetten ook gerechtvaardigd waren. Op 19 augustus 1934, enkele dagen na de dood van president Hindenburg, haalde Hitler bij referendum immers meer dan 88% van de stemmen, waardoor hij het ambt van rijkskanselier mocht combineren met dat van Führer. Een jaar later werden de Neurenberger rassenwetten uitgevaardigd die een einde maakten aan de gelijkwaardigheid tussen joden en Duitsers. Een democratie houdt rekening met de wil van de meerderheid, zonder evenwel afbreuk te doen aan de onvervreemdbare rechten van elk individu.

De redenering van Donner is dom omdat ze de indruk wekt dat de sharia nog zo kwaad niet is. In plaats van de mogelijkheid te opperen dat de sharia ingevoerd zou kunnen worden in zijn land, zou hij een krachtig signaal tegen de islamitische wetgeving moeten uitsturen. Hij zou de sharia op zijn inhoud moeten bekampen, zeggen dat die in strijd is met de mensenrechten en als gezagsdrager duidelijk maken dat hij de minste verdoken toepassing van die barbaarse regels streng zal bestraffen. Het domme is dat net op dit moment tal van moslims, vooral moslima’s bezig zijn aan hun emancipatiestrijd. In het zog van moedige vrouwen als onder meer Ayaan Hirsi Ali, Naima El Bezaz, Yasmine Allas, Naema Tahir en Nahed Selim die in Nederland opkomen voor het recht op zelfbeschikking voor moslimvrouwen, zou Donner hen juist een duw in de rug moeten geven en hen tot voorbeeld stellen. Dom is ook zijn grenzeloze naïviteit dat orthodoxe religies een positieve bijdrage zouden kunnen leveren voor een leefbare samenleving. Overal waar men regeert in naam van God, gaat de mens ten onder. In de eerste plaats de vrouwen.

Tenslotte is de redenering van Donner gevaarlijk. Hij polariseert, want nu gaan veel autochtonen denken dat alle moslims de sharia willen, terwijl dat zo niet is. Hij voedt ook de wil van de groeiende groep radicale moslims (vooral mannen) die net zo fel tekeer gaan omdat ze voelen dat ze de greep op hun vrouwen, zusters en dochters verliezen. Donner spoort met zijn uitspraak met de ideeën van de Arabisch Europese Liga. “Wij wijzen de sharia niet af. Een moslim kan niet tegen de sharia zijn, want het is zijn plicht om hiernaar te streven”, zei hun leider Abou Jahjah in Amsterdam in maart 2003. Hiermee maakte hij duidelijk dat voor hem de shariawetten in heel Europa moeten worden ingevoerd, zij het via ‘democratische’ weg. De radicalen willen niet alleen bekeren, ze willen hun schapen ook in de stal houden. In de sharia staat de doodstraf op afvalligheid en dat nemen die radicalen letterlijk. Een treffend voorbeeld hiervan was de brief die de moordenaar Mohammed Bouyeri achterliet op het dode lichaam van Theo van Gogh en waarin Ayaan Hirsi Ali werd gebrandmerkt als ‘afvallige’ en met de dood bedreigd: “U heeft met uw afvalligheid niet alleen de Waarheid de rug toegekeerd, maar u marcheert ook nog eens langs de rangen van de soldaten van het kwaad (…) Ik weet zeker dat jij, O Hirshi Ali, ten onder gaat.”

Nederland was vroeger een gidsland. Het land van de Verlichting, het land dat vocht voor emancipatie, individuele vrijheid en zelfbeschikkingsrecht. Sinds de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh en de defenestratie van Ayaan Hirsi Ali is het een duistere regio in Europa geworden. En als we Donner laten doen, gaat het licht finaal uit.

Woensdag 20 september verschijnt het nieuwe boek 'De derde feministische golf' van Dirk Verhofstadt.

Dirk Verhofstadt

Dirk Verhofstadt

Links

mailto:verhofstadt.dirk@pandora.be