Het is waar dat de Europese Unie voor vele burgers een “ver-van-mijn-bed-show” is. Vele Europese burgers voelen immers geen fysieke nabijheid met Brussel, de stad van waaruit die Unie bestuurd wordt. Het kluwen van de verschillende Europese instellingen is voor de man of de vrouw op de straat niet te ontrafelen: wie doet wat is een vraag die voor velen onbeantwoord blijft. Maar wat velen niet beseffen is dat het merendeel van onze nationale wetgevingen bepaald worden door diezelfde Unie. Helaas willen nationale politici maar al te vaak “haantje de voorste” zijn wanneer het over een goed Europees voorstel gaat: dan hebben zij zogezegd zelf de creatieve vondst gedaan van die nieuwe wet of wetswijziging, terwijl het gewoon over een uitvoering gaat van een beslissing die reeds op Europees niveau genomen werd. Maar ja, geen kat weet wat dat Europese parlement beslist. Dus kan de nationale politicus/-a zelf met de pluimen gaan lopen. Wanneer Europese regelgeving een minder prettige en minder “te verkopen” wetsaanpassing vraagt, is de Unie uiteraad de zondebok, ofschoon hun eigen partijgenoten mede verantwoordelijk zijn.

De Europese Unie krijgt dus zelden of nooit een eerlijke beoordeling voor haar werk: of ze is de zondebok, of ze wordt vergeten. Het is dus verdienstelijk dat het Europese imago beter verkocht wordt, niet door de ambtenaren en bureaucraten, maar wel door de politici. Helaas stuurt men nog al te vaak “afgedankte” of fin-de-carrière politici naar Europa. Eenmaal die in Europa zitten tellen ze immers niet meer mee in de nationale politiek. Het is hoog tijd dat alle partijen nieuw jong talent - dat niet alleen met dit Europese project maar ook met de marketing en snelheid van de consumptiemaatschapij opgegroeid is, naar Europa sturen. Het zijn zij die vanuit een misschien iets of wat naiëf enthousiasme en vanuit een vetrouwdheid met de flitsende media, het Europese gedachtegoed het best zullen kunnen vertolken aan de burger.

Vandaar dat ik ook de marketing- en communicatiestrategie van het boekje Beste Europa van Caroline Gennez 'als initiatief' zou willen toejuichen. Europa hééft een betere marketingstrategie nodig! Maar helaas gebruiken de socialisten hun bekende methoden om alles simpel uit te leggen, en zo een verhaal electoraal te verkopen dat sommige waarheden verdoken houdt en dat vaak niet strookt met het beleid van hun eigen ministers.

Europees beleid is immers geen zaak alleen van de europarlementariërs of de Eerste Minister en de Minister van Buitenlandse Zaken, maar Europa is al lang een stukje “binnenland” geworden: elke Minister maakt deel uit van de Raad van de Europese Unie alwaar beslissingen genomen worden. Indien Europa volgens de socialisten niet sociaal genoeg zou zijn, dan is dat mede de schuld van de Ministers in België die die sociale portefeuilles in handen hadden (sinds 1988) en hebben. Met andere woorden, Caroline Gennez schiet met haar boekje in de rug van haar eigen partijgenoten.

Op die manier gebruiken de socialisten hun vlotte verkoopstalenten om een bewust negatief beeld te verspreiden van Europa. Ze haken in hun aangehaalde voorbeelden in op de vele ongemakken die Europa voor de burgers met zich meebrengt of zou kunnen meebrengen, maar voor de meeste zaken die aangehaald worden, zijn ze zelf al 16 jaar mede-verantwoordelijk (via de respectievelijke Ministers in de Raad van de Europese Unie.). Zo wordt ook het Europese concurrentiebeleid doorheen heel het boekje aan de schandpaal gezet, maar is dat niet mede een product van de vroegere socialistische Commissaris, de Belg en partijgenoot Karel Van Miert? Het is dus maar al te gemakkelijk om Europa nu als iets negatief aan de mensen voor te stellen. En zeker wanneer de gegeven argumenten in het boekje niet altijd correct zijn: zo is er bv. geen sprake van het liberaliseren van de ziekteverzekering of het afschaffen van de gratis bussen vanuit het Europese niveau.

Dit boekje is niet Euro-kritisch maar Euro-sceptisch. Met het oog op de toetreding van de 10 nieuwe lidstaten uit Oost-Europa doen ze daar nog een schepje bovenop en demonstreren ze een grote angst voor het vreemde. Een zekere angst voor het onbekende is menselijk, maar de socialisten buiten die angst electoraal uit zonder na te denken over de gevolgen daarvan. Hiermee bewandelen ze een pad dat gevaarlijk dicht bij het discours van extreem rechts komt en dat het Vlaams Blok ook openlijk belijdt. Het boekje - dat de angstige burger op verzoek gratis wordt toegestuurd - straalt nergens het idealisme, het optimistische en het solidaire uit dat van ware socialisten verwacht zou kunnen worden. Vooral dat laatste is opvallend. Terwijl socialisten hier ten lande te pas en te onpas zwaaien met de noodzaak voor meer solidariteit, betonen ze zich nu als ware groepsegoïsten die er alles aan doen om de voordelen voor het eigen volk te beschermen tegen de 'vreemde indringers'. Waarbij ze op de barricades staan om de Poolse arbeiders alvast de eerste twee jaar van ons grondgebied te weren. Toen ze in onze contreien voor vrijheid en kansen voor de mens vochten dachten socialisten nog aan alle mensen. Nu willen ze die verworven vrijheid en kansen verdedigen tegen nieuwkomers. Dit eurosceptisme van de SPa is een conservatieve houding. Daarmee is de toon voor de komende Europese Campagne gezet. Het gaat in wezen over de toekomst van de samenleving. Waarbij socialisten, conservatieven en nationalisten vol wantrouwen staan tegenover Europa. En liberalen die geloven dat Europa zowel voor ons als voor de nieuwkomers bijzondere kansen biedt. Kansen op vrijheid, welvaart en geluk. Waarbij de eersten de angst voor het vreemde voeden en de anderen het geloof in de mens propageren. Caroline Gennez zou de geschriften van de joods-Hongaarse schrijver Gyorgy Konrad beter eens lezen. Als kind ontsnapte hij ternauwernood aan de vernietigingskampen. Veel van zijn familieleden overleefden Auschwitz niet. Nadien kwam hij in conflict met de communistische leiders in zijn land en belandde in de cel. Na de val van de Berlijnse Muur kon hij eindelijk vrij adem halen. Maar toen de opname van de Oost-Europese landen in de loop van de jaren negentig op zich liet wachten richtte hij zich tot ons. Een smeekbede om zijn vrijheid en die van miljoenen anderen definitief te verankeren in de Europese idealen, de mensenrechten, de sociale rechtvaardigheid. Binnen enkele weken zullen we hen eindelijk opnemen binnen de grote Europese familie. We moeten dat doen met een groot hart en hen behandelen als volwaardige medeburgers binnen de EU. Ondubbelzinnig en solidair.

Caroline Jansen is kernlid van Liberales

Caroline Jansen

Links

mailto:clijansen@yahoo.com