Meer dan ooit ben ik trots Gentenaar te zijn. De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen 2006 in de Arteveldestad geven aan dat er slechts één mogelijk antwoord is op behouds-gezinde tendensen, met name ‘goed en deugdelijk bestuur’. Na 18 jaar deelname aan het beleid bevestigde en versterkte de kiezer zijn vertrouwen in het paarse project in Gent. Ik hoop dat de federale regering en zeker de liberale regeringspartner, uit de verkiezingsoverwinning van paars in Gent geloof put. Er is immers meer dan ooit nood aan een positief alternatief voor de steeds meer prominent aanwezige behoudsgezinde tendensen.

Gisteren verscheen het boek Leterme uitgedaagd, een lang uitgesponnen interview waarin de Vlaams minister president pleit voor een ‘dorps ideaal’ en daarbij nostalgisch verwijst naar de wereld van vroeger, die kleinschaliger en bijgevolg ook menselijker zou zijn. Een reactie is vereist. Dergelijke uitspraken reflecteren een duidelijk conservatieve levensvisie en overtuigen me er meer dan ooit van dat er nood is aan een progressief alternatief. Onze samenleving is niet eenvoudig. De wereld is verworden tot een groot dorp en het is juist dat vele zekerheden in vraag worden gesteld. We staan aan het begin van de 21ste eeuw voor enorme uitdagingen. Er is op vele vlakken nog heel wat werk aan de winkel. Iedere dag opnieuw dienen we te werken aan een project dat België en Europa toestaat om ook in de 21ste eeuw een voorbeeldfunctie, een voortrekkersrol te spelen.

Er zijn steeds twee mogelijke manieren om problemen te benaderen: ofwel geloof je in de kracht en de creativiteit van het individu en het respect voor elke mens, ofwel geef je toe aan conservatieve reflexen, kies je voor immobilisme en plooi je terug. Yves Leterme opteert duidelijk voor het laatste. Het is makkelijker om toe te geven aan de verleiding van het immobilisme, om terug te plooien, om te kiezen voor zekerheden. Het vraagt enige moed om ongeëffende paden in te slaan, alternatieven aan te reiken, nieuwe wegen te verkennen. We mogen ons toekomstbeeld niet laten beheersen door angst en frustratie, door vrees van wat morgen brengen zal. In onze steeds sneller veranderende samenleving is er geen tijd, noch ruimte voor stagnatie. Er is slechts één weg en dat is de weg vooruit, met de uitdrukkelijke wil om te innoveren, bakens uit te zetten, nieuwe wegen in te slaan.

Daar ligt nu juist de kern van het liberalisme. Het liberalisme is in se een progressieve beweging die gelooft in de mogelijkheden van eenieder en aan elkeen kansen wil bieden. Het liberalisme houdt een bepaalde levenskeuze in waarbij geloof wordt gehecht aan de kracht en de meerwaarde van elk individu. De waarheid bestaat niet, of is op zijn minst steeds aan wijziging onderhevig. Je kan slechts vooruitgaan, evolueren, wanneer je bereid bent elke dag opnieuw zogezegde certitudes in vraag te stellen. Het liberalisme staat nooit stil. Door steeds weer vragen te stellen, zaken in twijfel te trekken, creëer je nieuwe inzichten, ga je confrontaties aan. Dit sluit een status quo en verstarring uit.

De overwinning van Paars in Gent na 18 jaar beleid sterken mij in mijn overtuiging dat het paarse project nog een grote toekomst geeft. De uitspraken van de Vlaams minister president geven daarenboven aan dat er geen tijd te verspillen is en dat alle progressieve geesten gebundeld dienen te worden teneinde niet te vervallen in een samenleving die gebaseerd is op angst, vrees en verstarring. Het liberalisme als humane beweging en als basis voor een rechtvaardige maatschappij met kansen voor eenieder heeft dan ook een duidelijke weg te gaan. Zoals Winston Churchill zei: ‘Dit is nog niet het einde, zelfs niet het begin van het einde, hooguit het einde van het begin’.

Elisabeth Matthys

Elisabeth Matthys

Links

mailto:Elisabeth.Matthys@Stibbe.com