G.W. Bush zal ontegensprekelijk de geschiedenis ingaan als één van de meest onbekwame politici van onze tijd. We moeten maar denken aan de toename van de armoedekloof binnen de VS en de catastrofale gevolgen van de deregularisering van overheidsinstellingen om een beeld te krijgen van de onbekwaamheid van de huidige president van de Verenigde Staten. De (zwarte) inwoners van New Orleans kunnen er anderhalf jaar na de doortocht van orkaan Katrina nog steeds over meespreken.

De meest catastrofale beslissingen nam G.W. Bush echter op het vlak van zijn buitenlands beleid. Zijn unilateraal optreden en bijtende denigratie van zorgvuldige opgebouwde internationale organisaties zoals de Verenigde Naties hebben gezorgd voor het ontstaan van een nieuwe globale wanorde die schril afsteekt met de internationale politieke ontwikkelingen aan het einde van de twintigste eeuw. Zonder twijfel kunnen we vaststellen dat de internationale wereldorde er de afgelopen jaren een pak minder stabiel op geworden is. Meest in het oog springend is echter de chaos in Irak.

Zoals we ondertussen allemaal weten was de Amerikaanse en Britse invasie van Irak aan het begin van 2003 gebaseerd op flagrante leugens en ordinair boerenbedrog. Echter, niet alleen de basisbeginselen van politiek fatsoen en internationale rechtspraak werden door deze oorlog met de voeten getreden, ook alle analyses met betrekking tot het democratiseren van de Irakese samenleving werden zorgvuldig in de wind geslagen. Historici die binnen enkele decennia zullen pogen om de beweegredenen voor de oorlog in Irak bloot te leggen zullen amper kunnen begrijpen hoe een president van een groot land als de VS er in slaagde om zoveel complexe en zorgvuldige analyses gewoonweg naast zich neer te leggen. Dat Irak na een ondoordachte en abrupte verwijdering van het Baathregime van Saddam Hoessein in elkaar zou storten als een kaartenhuisje, was voor de meeste kenners van de politiek in de Midden Oosten reeds lang voor 2003 zo klaar als een klontje.

De laatste dagen wordt de onkunde van het beleid van Bush in Irak opnieuw pijnlijk blootgelegd. Omdat de Amerikanen totaal niet meer weten van welk hout pijlen te maken hebben ze beslist om rondom de bedreigde wijken van Bagdad muren te bouwen. Deze muren moeten er voor zorgen dat het sektarische geweld in de hoofdstad van Irak een halt wordt toegeroepen. Het doel is dat de muren een hoogte krijgen van 3,6 meter en dat ze permanent worden bewaakt door Amerikaanse soldaten. Enkele weken geleden werd er begonnen met de bouw van een muur van vijf kilometer rondom de soennietische wijk Adhamiya.

Het bouwen van muren staat symbolisch voor de ultieme capitulatie van G.W. Bush. Nu het steeds meer duidelijk is dat Irak terecht is gekomen is een onophoudelijke spiraal van sektarisch geweld worden de pogingen om een nieuwe en betere samenleving te realiseren eenvoudigweg stopgezet. Er wordt een toevlucht gezocht in het bouwen van muren en het afzonderen van bevolkingsgroepen. Deze strategie betekent inderdaad dat het idee van een samenleving geheel en al wordt begraven onder de ruïnes van de zoveelste bloedige aanslag die het dagelijkse leven in Irak teistert. Het is een strategie van angst en onkunde.

In plaats van het aanbieden van een betere toekomst voor de inwoners van Irak heeft G.W Bush nu beslist om de Irakezen op te sluiten achter muren van 3,6 meter. Het meest cynische aan deze capitulatie is uiteraard het gegeven dat G.W. Bush volgend jaar zijn politieke aftocht zal blazen terwijl de burgers van Irak nog jarenlang zullen moeten leven in doffe ellende. Apres moi le déluge, de zonnekoning van onze tijd zal de geschiedenis ingaan als een onbekwaam politicus en een vijand van liberale, humanistische en kosmopolitische idealen, laat dat voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

De auteur is docent politieke filosofie en politieke geschiedenis aan de Universiteit van Maastricht

Christophe Andrades

Christophe Andrades

Links

mailto:Chris.Andrades@HISTORY.unimaas.nl