Terwijl u dit leest, leeft Ayaan Hirsi Ali ondergedoken en beschermd door gewapende mannen die haar deur bewaken. Zij is vandaag een van de meest evenwichtige, intelligente en meelevende verdedigers van de vrije meningsuiting. Hiervoor wordt zij veracht door de moslimgemeenschappen over heel de wereld. De details van haar verhaal behoeven herhaling gezien zij illusteren hoe slecht wij in het Westen kunnen omgaan met de bedreiging van moslimextrisme.

Hirsi Ali kwam in 1992 toe in Nederland vanuit Somalië en vroeg het vluchtelingenstatuut aan nadat zij zich weigerde te onderwerpen aan een gedwongen huwelijk met een man die ze niet kende. Eens aangekomen in Nederland, en om zich te verstoppen voor haar familie, begon ze te werken als poetsvrouw. Deze poestvrouw sprak echter Somali, Arabisch, Amharisch, Swahili, Engels en leerde al snel Nederlands en vond zo vlot werk als vertaler voor andere Somalische vluchtelingen waarvan velen, net als haar, slachtoffers ware van de Islam. Deze vrouwen werden misbruikt en verminkt, medische verzorging en een degelijke opleiding werden hen ontzegd en ze werden gedwongen tot een leven van seksuele onderwerping en gedwongen zwangerschap.

Nadat ze studeerde aan de Universiteit van Leiden begon Hirsi Ali in het openbaar te spreken over de onderdrukking van vrouwen in de Islam. Kort daarna begon ze doodsbedreigingen te ontvangen van lokale moslims. Uiteindelijk werd haar veiligheidssituatie dermate precair dat ze zich genoodzaakt zag te verhuizen naar de Verenigde Staten in 2002. Ze werd echter al snel gecontacteerd door Gerrit Zalm, toen de vice eerste minister van Nederland, die haar aanmoedigde om op te komen voor de Nederlandse parlementsverkiezingen. Toen Hirsi Ali haar bezorgdheid omtrent haar veiligheid uitte, verzekerde Zalm haar dat ze een diplomatieke bescherming zou genieten altijd en overal waar ze het nodig achtte. Met deze zekerheid keerde ze terug naar Nederland, werd verkozen in het parlement en werd een onvermoeibare verdedigster voor vrouwen, voor een geciviliseerde samenleving en voor rede.

De rest van het verhaal is algemeen bekend. In 2004 werkte Hirsi Ali samen met Theo van Gogh aan de film Submission waarin de link tussen het islamitisch recht en het lijden van miljoenen vrouwen onder de Islam werd onderzocht. De reactie van de moslimgemeenschappen was niets minder dan psychopatisch en bevestigde de noodzaak van het werk van Hirsi Ali en de redelijkheid van haar vrees. Van Gogh die bodyguards had geweigerd, werd neergeschoten en bijna onthoofd in een Amsterdamse straat. Bovendien werd een dreigbrief aan Hirsi Ali met een slagersmes op zijn borst gestoken.

Hirsi Ali werd onmiddellijk gedwongen om onder te duiken en verhuisde van het ene onderduikadres naar het andere, soms meerdere malen per dag en dit gedurende maanden. Uiteindelijk dreef haar bezorgdheid voor haar veiligheid haar weg van Nederland. Ze keerde terug naar de Verenigde Staten terwijl de Nederlandse regering voor haar bescherming betaalde. Dit gebeurde tot de regering vorige week plots aankondigde dat zij niet langer zou betalen voor bescherming van Hirsi Ali buiten Nederand waardoor haar kwetsbaarheid aan de rest van de wereld werd getoond.

Ayaan Hirsi Ali zou de eerste vluchteling uit West-Europa kunnen zijn sinds de Holocaust. Daarom is zij een unieke en onmisbare getuige van zowel de kracht als de zwakheid van het Westen: van zowel de rijkdom van de open samenleving als van de grenzeloze energie van haar tegenstanders. Zij kent de uitdagingen waarmee we te kampen hebben in ons gevecht om de misogynie en het religieus fanatisme van de moslimwereld te beperken. Bovendien leeft zij dagelijks met de gevolgen van ons falen. Er is niemand beter geplaatst om ons eraan te herinneren dat tolerantie van intolerantie gelijk staat aan lafheid.

Terwijl ze in een paar jaar tijd de Verlichting in haar eigen leven heeft meegemaakt, heeft Hirsi Ali elke centimeter van het pad dat volgt uit de morele en intellectuele woestenij van het traditionele Islamisme onderzocht. Ze heeft twee verhelderende boeken geschreven waarin ze haar zoektocht beschrijft. Het meest recente Infidel was gedurende maanden een internationale bestseller. Het is moeilijk om haar moed te overdrijven. Zoals Christopher Caldwell in de New York Times schreef: “Voltaire riskeerde het niet, met al zijn uitspraken, een miljard vijanden te maken die zijn gezicht herkenden en over het internet informatie konden uitwisselen met anderen die de aspiratie koesterden om hem te vermoorden.”

Deze week zal het Nederlandse Parlement de zaak van Hirsi Ali bespreken. Zoals het er nu voorstaat, is de beslissing van de regering om haar enkel binen het Nederlands grondgebeid te beschermen ronduit pervers. Terwijl de Nederlanders hebben geklaagd over de kost van de bescherming van Hirsi Ali in de Verenigde Staten, is het eigenlijk veel duurder om haar in Nederland te beschermen, gelet op het feit dat het risico daar het grootst is.

Daarenboven is er ook nog het feit van het gebroken woord: Hirsi Ali werd overtuigd om op te komen voor de parlementsverkiezingen en om de meest zichtbare woordvoerdster ter wereld te worden voor de rechten van moslimvrouwen onder het voorwendsel dat ze zou kunnen genieten van bescherming zolang ze het nodig had. Zalm, in zijn hedanigheid van vice eerste mister en minister van financiën beloofde haar dergelijke onvoorwaardelijke bescherming. Het meest beschamende is dan nog dat Jan Peter Balkenende, het Nederlandse hoofd van de regering, heeft aanbevolen dat Hirsi Ali gewoon Nederland zou verlaten met een bescherming van één week tijdens dewelke zij de nodige fondsen zou kunnen inzamelen om haar eigen veiligheid te kunnen financieren. Is dit een zielige poging om lokale moslimfanatici te behagen? Of gewoonweg ondoordachtheid?

De Nederlandse regering zou het schandaal moeten erkennen door haar verbintenis na te komen om Hirsi Ali te voorzien van de bescherming die haar was beloofd. Er is geen enkel levende persoon die meer verdienstelijk is geweest voor de, in het Westen zo vanzelfsprekende, vrijheid van meningsuiting, noch is er iemand die een moedigere inspanning doet om ze te verdedigen.

Sam Harris is de auteur van The End of Faith en Letter to a Christian Nation.



Salman Rushdie is de auteur van ondermeer Midnight’s Children, die de Bookerprijs won en De Duivelsverzen.



Vertaald door Frederick Ongena

Sam Harris en Salman Rushdie

Sam Harris en Salman Rushdie

Links

http://www.latimes.com/news/opinion/la-oe-harris9oct09,0,3734484.story?coll=la-opinion-center