Louis Tobback legde vorige week uit wat er fout gaat met de jeugd van tegenwoordig. Toen hij jong was, orakelde de burgemeester van Leuven, waren er films met goeden en slechten. Op het einde zegevierde het recht. De jeugd kreeg een klare boodschap mee. De generatie van Tobback senior groeide op in een duidelijke wereld. Nu is niets meer duidelijk. Neem nu de Sp.a. Hoe vaak zou Tobback zijn keel niet gemarteld hebben door op het einde van een congres, volledig vrij van enig complex over zijn zangcapaciteiten, de Internationale aan te heffen en te zingen: "Ontwaakt verworpenen der aarde"?

Maar toen die verworpenen wakker werden van al dat gezang en zich meldden aan de poorten van het Vrije Europa, bleek dat ze een en ander te letterlijk hadden opgevat. "Het salon is vol", waarschuwde Louis Tobback. De socialisten hadden het dan wel altijd gehad over de noodzakelijke herverdeling van de welvaart, maar dat was in de eerste plaats toch bedoeld voor Belgen onder elkaar.

Toen de Belgische regering zich ertoe verbond om tegen 2006 de grenzen van het land open te stellen voor alle Europese arbeiders die hier wilden komen werken, moesten de socialisten wel akkoord gaan. De eenmaking van de Europese arbeidersklasse staat immers sinds lang hoog in het socialistische vaandel geschreven. De Oost-Europese proletariërs maakten hun valiezen klaar. Maar hoe dichter de symbolische datum van 1 mei 2006 kwam, hoe zenuwachtiger Peter Van Velthoven, de socialistische minister van Werk, werd.

Het was niet haalbaar, had hij plots ingezien, om de grenzen zomaar open te zetten. Dat de Oost-Europeanen hier ondertussen al in groten getale waren en dat België terugkwam op een gedane Europese belofte, deed voor hem niet ter zake. Dat de openstelling van de grenzen in andere lidstaten voor een economische impuls had gezorgd, vond hij naast de kwestie. En toen een Europese commissaris de Belgische koudwatervrees bekritiseerde, meldde de minister dat hij niet onder de indruk was.

Hij had zijn antwoord klaar: de Belgische grenzen zouden voorlopig selectief geopend worden. En een onwaarschijnlijk neologisme was geboren: de beoefenaars van de knelpuntberoepen mochten wel binnen. De drie gewesten mochten lijstjes maken van geprivilegieerde professionelen die toegang krijgen tot het koninkrijk. De absurditeit van ons staatsbestel steeg eens te meer tot ongekende hoogten. Zo vraagt het Brussels Gewest een vrijgeleide voor Oost-Europese leraars... Nederlands.

Terwijl de wereldeconomie uit India en Azië als een tsunami op ons afkomt, vragen wij aan Europese medeburgers om een wit pootje te tonen aan onze staatsgrenzen. Dit is geen deugdelijk maar een bangelijk beleid, iets in de aard van Eigen Werkvolk Eerst. In het kader van de verduidelijking van de wereld kunnen ze bij de Sp.a misschien ophouden met het zingen van de Internationale. Uit hun mond klinkt die al even ongeloofwaardig als de Brabançonne van de Rode Duivels.

De auteur is freelancejournalist en regisseur



Dit opiniestuk verscheen in De Morgen van 3 mei 2006-05-03

Luckas Vander Taelen

Luckas Vander Taelen