Philosophy of War and Peace - Danny Praet (red.)

Philosophy of War and Peace stippelt zonder twijfel een boeiende ontdekkingstocht uit langsheen meer dan drie millennia vol uiteenlopende opvattingen. Door verschillende verkeerde, doch wijdverspreide interpretaties van bepaalde beroemde teksten aan te kaarten en te betwisten, dagen Praet en zijn co-auteurs de lezer uit om ook over zijn of haar eigen opvattingen te reflecteren. Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars, zou Churchill zeggen. Recensie door Veerle De Leenheer.

De geschiedenis van het liberalisme - Dirk Verhofstadt

Verhofstadt beschrijft uitvoerig en levendig hoe Keynes, Hayek, Popper en vele anderen voor en na de Tweede Wereldoorlog het liberale gedachtegoed uitwerkten en ook institutioneel gestalte gaven. Ook de geschiedenis van de Liberale Internationale en de Mont Pelerin Society wordt beschreven. Tussen de bedrijven door geselt Verhofstadt ook het belachelijke communistisch engagement van Jean-Paul Sartre maar hij beschrijft ook de opkomst van het islamisme als een terugslag voor het liberalisme. Recensie door Pail Cliteur.

Vrijzinnig humanisme in tijden van globale opwarming - Albert Comhaire

Albert Comhaire heeft een moedig en vurig betoog geschreven over de hedendaagse milieuproblematiek. In het boek Vrijzinnig humanisme in tijden van globale opwarming laat hij zijn ingenieurskunde los op de grootste dreiging waar wij als menselijke soort voor staan. Maar Albert zou Albert niet zijn – we kennen zijn scherpe pen – wanneer hij zijn scherpe wetenschappelijke analyse niet zou gekoppeld hebben aan de even scherpe analyse van de verantwoordelijkheid die de godsdiensten in dit verhaal dragen. Recensie door Kurt Beckers.

Progressive capitalism - David Sainsbury

De globalisering is een feit. Het heeft geen zin om hier de kop in het zand te steken. Het is beter om de kansen te benutten die de globalisering biedt. Dit vereist wel hard werk en een bestendig werken aan de sterktes en de zwaktes van de eigen economie, maar landen kunnen nog altijd hun economisch lot in eigen handen houden door die sectoren uit te pikken waarin er kan worden uitgeblonken. Hierbij is de taak voor de overheid, als facilitator en coördinator, niet onbelangrijk te noemen. Recensie door Lieven Monserez.

Democratie en terreur - Frank Buijs

Niet alle moslims zijn extreem, dat moeten we steeds voor ogen houden. Maar we mogen niet, omwille van de goede vrede, toegevingen doen op datgene waarvoor we al eeuwen strijden, namelijk de ontvoogding van de mens, het zelfbewustzijn, het individualisme en de individuele vrijheid. Wie daar op toegeeft begeeft zich op een hellend vlak. Waardoor we sneller dan we zelf willen zouden kunnen afglijden naar toestanden die we zelfs in onze ergste nachtmerries onszelf niet toewensen. Recensie door Dirk Verhofstadt.

Wanneer de feiten veranderen - Tony Judt

In 2010 overleed de Brits-Amerikaanse historicus en essayist Tony Judt. Sindsdien verschenen verschillende postume publicaties. Wanneer de feiten veranderen is daarvan het orgelpunt: een imposante essaybundel die getuigt van Judts intellectuele veelzijdigheid. Het einde van de Koude Oorlog, het failliet van de EU, de teloorgang van de welvaartsstaat, het moreel verval van de Israëlische politiek, de blijvende actualiteit van Camus. Deze en nog veel meer onderwerpen bestrijkt Judt met een buitengewone, hem typerende, helderheid. Recensie door Alicja Gescinska.

Darkest Hour - Joe Wright

Een onherkenbare Gary Oldman kruipt in de huid van Winston Churchill voor een film die zich afspeelt tijdens een van de meest turbulente periodes uit de Britse geschiedenis, WO II. De toenmalige kersverse premier moet in de eerste dagen van zijn ambt de hartverscheurende keuze maken tussen het onderhandelen over een vredesverdrag met Nazi-Duitsland of vechten voor de idealen en vrijheid van zijn natie. Om de loop van de wereldgeschiedenis te veranderen, moet hij dit dieptepunt zien te overwinnen.

Le Grand Bruxelles in het water - Luckas Vander Taelen

Défi is de enige partij in dit land die de grenzen van het Brusselse Gewest en de taalgrens in vraag blijft stellen. In haar mythologie zijn de faciliteitengemeenten zowat het equivalent van de Palestijnse bezette gebieden, waarbij Vlaanderen als wreedaardige bezetter de rol van Israël speelt. Bij Défi is het niet toegelaten luidop iets anders te zeggen dan de officiële partijlijn: dat de Franstaligen in de Rand wensen toe te treden tot het Brusselse Gewest. Maar nu blijkt dat Franstaligen in de Rand liever in Vlaanderen wonen dan in Brussel.

Het Vlaanderen waar we niet over praten - Assita Kanko

Racisme kan iemand beletten om zich te ontplooien, maar ik weet ook uit ervaring dat vastberadenheid de zwaarste hindernissen kan overwinnen. Vreemd dat zoveel wreedheid naast zoveel generositeit bestaat. Vreemd dat we er nooit bij stilstaan hoeveel moeite het iemand kost om zich te integreren. Lukt het ooit helemaal? Mensen zeggen wel dat ze bereid zijn om een goed geïntegreerde immigrant te accepteren, maar is dat echt waar? Waarom moet je in de ogen van sommige mensen Marie of Jan heten en de juiste kleur hebben om echt Belgisch en Europees te zijn?

De taak van de leerkracht - Sara De Mulder

Het feit dat leerkrachten ervoor zorgen dat een leerling de eindtermen haalt, valt niet te relativeren. Vreemde talen, wiskunde en wetenschap bevattelijk maken voor leerlingen en hen helpen deze kennis te incorporeren, is kort samengevat diens kerntaak. In uitstekende schoolsystemen, bezit een kind aan het einde van ieder traject de nodige vaardigheden en kennis om de volgende fase in de schoolcarrière aan te vatten. Kinderen bouwen in Vlaanderen echter massaal achterstanden op, ad hoc remediëring blijft uit.

Een land zonder grenzen - Nir Baram

Al in het eerste hoofdstuk stelt de Israëlische schrijver Nir Baram vast dat de meerderheid van de Israëlieten, ook de vredestichters, niet bereid is om 1948 vanuit Palestijns perspectief te zien. En in zijn nawoord haalt hij de toenmalige Israëlische premier Barak aan die na het mislukken van het Camp David overleg opmerkte: “Ik kwam hier om over 1967 te praten en Arafat had het over 1948”. Een zin die als geen andere het fundamentele onbegrip tussen beide zijden van dit conflict blootlegt. Recensie door Enno Nuy.

Het Arabische kruitvat - Mark Heirman

Dit indrukwekkende boek kan het best in één krachtige zin van de auteur zelf worden samengevat: “terroristische organisaties zijn oorlogskinderen”. Want dat is precies wat de auteur in dit boek probeert te achterhalen: waar liggen de ware oorzaken van het recente terrorisme zoals we dat niet alleen hier in het Westen, maar vooral in het Midden-Oosten hebben gekend en nog steeds kennen. Zijn vertrekpunt is dat “de Islam” niet (of toch zeker niet alleen) als schuldige kan worden aangewezen. Recensie door Mark Bienstman.

De geschiedenis van de Joden - Simon Schama

Schama reist met zijn protagonisten naar alle continenten. En wat blijkt? Enkel in China ondervonden Joden geen discriminatie. Voorts dwaalt de lezer door menig Joodse wijk of getto in menig christenland of moslimland. Het zijn fonkelend frisse beschrijvingen. Schama is een subliem verteller die mede dankzij zijn ervaring als televisiemaker van documentaires voor de BBC zijn impressies van het dagelijkse reilen en zeilen van de Joden in een luisterrijke taal en een bevlogen stijl weet om te zetten. Recensie door Leo de Haes.

Een hart voor de wereld - Dirk De Schutter

Politiek, economie maar ook filosofie worden doorgaans beoefend, becommentarieerd en gestuwd door mannen. De standpunten van vrouwen worden over deze thema’s nog steeds niet als vol beschouwd. Elk politiek boek begint bij Pericles en eindigt met Francis Fukuyama. Elk economisch boek begint bij Adam Smith en eindigt bij Joseph Stiglitz. En elk filosofisch boek begint bij Socrates en Plato en eindigt met Noam Chomsky of Slavoj Zizek. En toch waren en er heel wat vrouwen die hun stempel drukten en drukken op ons politiek, economisch en filosofisch denken. Recensie door Dirk Verhofstadt.

De H is van Havik - Helen Macdonald

Beschavingen komen en gaan, maar roofvogels veranderen niet, schrijft Macdonald. De roofvogel lijkt ui geëvolueerd, een reliek uit het begin der tijden, onveranderd in de laatste paar duizend jaar. En Helen Macdonald beschrijft hoe ze verslaafd raakte aan het haviken en prijst zich gelukkig dat ze deze verslaving opliep. Dat is de loer; daarom verliezen we ons, wanneer we overmand zijn door pijn en verdriet, in drugs, gokken of drank, in verslavingen die de geknakte ziel bij de kraag vatten. Recensie door Enno Nuy.

Zijn we gék geworden - Ulla Berkéwicz

Fundamentalisten hebben vijanden nodig. Dat is een centrale gedachte in het essay Zijn we gék geworden van de Duitse schrijftser Ulla Berkéwicz. Het is een bijzonder harde analyse van het hedendaagse fundamentalisme dat opgang maakt binnen de drie monotheïstische godsdiensten. De wereld globaliseert, of we dat nu leuk vinden of niet, maar sinds 9/11 zijn de wegen naar de toekomst uiteen gegaan. De profeten van het ‘ware’ geloof hebben opnieuw de macht in handen en sturen de gelovigen in de frontlinie. Recensie door Dirk Verhofstadt.

Onrust. Het leven van Jacob Israël de Haan - Jan Fontijn

In Onrust buigt de biograaf en literatuurcriticus Jan Fontijn zich over het leven van een man die voortdurend opschudding en controverse zou veroorzaken. Fontijn had geen betere titel kunnen kiezen. De Haan was niet alleen dichter, romanschrijver, socialist, jurist, journalist, intellectueel, polemist, Jood, homoseksueel en allround luis in de pels, hij was tevens een man die constant zweefde tussen levensdrift en doodsdrift, en die vrank en vrij de grenzen van zijn geestelijke en fysieke mogelijkheden en beperkingen aftastte. Recensie door Joseph Pearce.

Vijf schitterende boeken - Claude Nijs

In het voorbije jaar brachten we u traditiegetrouw een hele reeks boeken onder de aandacht. In onze eerste activiteit van het nieuwe jaar huldigen we het boek dat door onze jury uit die hele reeks boeken zal verkozen worden tot Liberales Boek van 2017. De jury die de laureaat zal verkiezen bestaat uit Sylvain Peeters (voorzitter van deMens.nu), en de Liberales-kernleden Ann Brusseel, Koert Van Espen, Dirk Verhofstadt en mezelf. In het weekend van zaterdag 20 januari komt de jury samen en maken we de laureaat bekend.

Over een zo rechtvaardig mogelijk asiel- en migratiebeleid - Andreas Tirez

Ik denk echter dat het verhogen van het aantal vluchtelingen meer aandacht verdient. Dat is volgens mij het grootste onderbelichte mankement van het huidige asiel- en migratiebeleid. Tienduizenden mensen per jaar niet helpen terwijl je dat wel zou kunnen is volgens mij dan ook erger dan het terugkeerbeleid naar een dictatoriaal regime waarbij je als overheid onvoldoende geverifieerd hebt of er niet mishandeld of gefolterd wordt. Het ene krijgt terecht aandacht, het andere onterecht niet.

Ik wens de samenleving wat meer mentale rust - Patrick Loobuyck

Ik wens onze samenleving in 2018 meer mentale rust toe. We kunnen daar met zijn allen – van links tot rechts, meerderheid en minderheden – aan bijdragen door met wat meer empathie en gevoel voor wederkerigheid over samenlevingsproblemen te spreken, door ons beter te informeren en niet al te snel te oordelen, door te luisteren en ons open te stellen.  En ik weet het: politici en journalisten zijn ook maar mensen. Dat neemt niet weg dat ze een bijzondere taak hebben om te genezen in plaats van te verzieken.