Mexico aan de schelde - David Van Turnhout

Mexico aan de schelde - David Van Turnhout

Mexico aan de Schelde

 

Toen de Mexicaanse president Felipe Calderón in 2006 de oorlog verklaarde aan de vele drugskartels in zijn land, brak er een gewapende strijd los die al meer dan 13 jaar aansleept. Volgens cijfers van de Mexicaanse overheid, vielen door de georganiseerde misdaad in het land al meer dan 80.000 doden. Ontvoering, foltering, onderdrukking en geweld zijn er schering en inslag. Een absoluut dieptepunt was de ontvoering en de moord op 43 studenten in 2014.

Tijdens een protestactie werden de student-leerkrachten opgepakt en door een corrupte politiecommissaris uitgeleverd aan een drugskartel. De leiders verdachten sommigen onder hen ervan lid te zijn van een rivaliserend kartel. Na de foltering en verstikking van 15 studenten, werden de anderen levend verbrand en de verkoolde lichamen in een rivier gedumpt. Er ging een schokgolf door het land.

Hoewel de schaal en de impact in Antwerpen veel kleiner zijn dan in Mexico, wordt ook de Scheldestad geteisterd door drugsgeweld. De laatste jaren worden er in het openbaar huizen én mensen beschoten, auto’s in brand gestoken en granaten tot ontploffing gebracht. Vreemd genoeg reageert daar al zes jaar bijna niemand op, zelfs de oppositie niet. Die liet zich pas voor de eerste keer flauwtjes horen nadat er zich in één week meerdere incidenten hadden voorgedaan. Ook buurtbewoners blijven er verrassend rustig bij. “Het waait wel over”, titelde Gazet van Antwerpen.

Ik ben het ermee eens dat panikeren geen enkele zin heeft, maar we kunnen toch onmogelijk tolereren dat er in onze straten, waar mensen wonen en werken, waar kinderen fietsen en spelen, een openlijke en gewelddadige drugsoorlog wordt uitgevochten. In een democratie hoeft niemand dat te pikken. Ook de partij Groen niet. Die zou de druk op het stadsbestuur aanzienlijk moeten opvoeren. Dat de oppositie er niet in slaagt de meerderheid onder druk te zetten en maatregelen af te dwingen, is een gevolg van de polarisatie tussen links en rechts die zich in Antwerpen ook op gemeentelijk vlak afspeelt. Veiligheid is voor Groen en haar achterban geen kernpunt. Als oppositiepartij zet ze wat dat betreft dan ook erg slappe koffie, en dat is slecht voor de democratie.

Wat een democratie evenmin hoeft te pikken, is een burgemeester die inhakt op één mogelijke groep gebruikers en hen in dezelfde adem labelt als ‘yogasnuivers’. Daarmee stigmatiseert hij niet alleen een specifieke groep mensen, maar bewijst hij van drugsproblematiek nog steeds niets te hebben begrepen. Als burgemeester van een grootstad zou Bart De Wever toch moeten weten dat drugsgebruik voorkomt in alle lagen van de bevolking. Ook onder politici. Daarom stel ik voor dat ook bestuurssnuivers hun verantwoordelijkheid nemen en een lijn trekken onder hun beleid in plaats van ze van hun bureau te snuiven.

Het is duidelijk dat dit probleem Europees moet worden aangepakt. De verhoogde controles in de haven van Rotterdam leidden immers tot meer trafiek in de haven van Antwerpen. Meer controles in Antwerpen verschuiven het probleem naar de haven van Gent. Morgen is het Le Havre en overmorgen is Valencia aan de beurt. Waarom dweilen met de kraan open, als internationale samenwerking voor de hand ligt? Elk mogelijk slachtoffer van een granaatontploffing is er een te veel, waar dat ook mag zijn: In Mexico, in Antwerpen, in Gent of in Valencia. De kiezer zal het de politiek niet vergeven als er dodelijke burgerslachtoffers vallen.

David Van Turnhout is Kernlid bij Liberales

Print Friendly and PDF
Tegen de terreur - Beatrice De Graef

Tegen de terreur - Beatrice De Graef

quota vs. competente mensen - Sarah Verhofstadt

quota vs. competente mensen - Sarah Verhofstadt