All in Boeken
De visie van Van Houtum en Lucassen is historisch logisch. Ze dromen hardop van een terugkeer naar de open samenleving van de negentiende eeuw: een periode van laisser faire op het gebied van migratie waarin er weinig belemmeringen waren voor inwoners van andere landen om zich te vestigen in een nieuw gastland. Ze argumenteren dat de papieren Europese grenzen moeten verdwijnen en dat de buitengrenzen rondom Europa dienen opengezet te worden! Recensie door Dries Van Thielen.
In november 2013 stuurde de Duitse politieagente Tania Kambouri uit Bochum, een van de grotere steden in het Ruhrgebied, een lezersbrief naar het tijdschrift van haar politievakbond met een vlammende boodschap: ‘Wat is de toekomst van ons land, wanneer migranten die de wet overtreden weigeren in hun nieuwe vaderland de regels te accepteren? Ze overschrijden méér dan één grens: geen respect voor vrouwen, geen respect voor de politie, geen respect voor de staat waarin we leven.’ Recensie door Dirk Verhofstadt.
Alle institutionele freaks van de koterij, die België na enkele staatshervormingen is geworden, moeten dit brisante boek lezen. Ga er nooit politiek correct en dus voetstoots vanuit dat ze nooit dienstig zullen kunnen zijn in een nieuw debat over een gegeven waarvan slechts weinigen zelfs maar de hoofdlijnen kennen, maar dat onvermijdelijk zal terugkeren. Om toekomstige verwarring te vermijden, kan men alvast het debat met Annemans aangaan en niet doen alsof zijn werk niet bestaat. Recensie door Wim Van Rooy.
Ik heb het boek gelezen en kom aan het einde tot de conclusie dat ik niet veel wijzer ben geworden. Want juist als het erop aankomt dat de schrijver ons na de analyse uitlegt welk pad we zouden moeten bewandelen om ons doel te bereiken, laat hij het volledig afweten en verzandt hij in vage beelden waar niets concreets uit af te leiden valt. De analyse is in grote lijnen wel duidelijk. Abou Jahjah onderscheidt twee soorten radicalisering, een constructieve en een destructieve soort. Recensie door Enno Nuy.
Met Rusland werd in 1997 een akkoord gesloten over de Krim en de Zwarte Zeevloot: tot 2041 zou Rusland gebruik mogen maken van Sebastopol als marinehaven. In 2013-2014 vonden massademonstraties plaats in Kiev. Ze leidden tot de val en de vlucht van president Janoekovitsj. Poetin reageerde daarop door de Krim te annexeren. In Oost-Oekraïne kwamen pro-Russische opstanden tegen de prowesterse regering in Kiev. In mei 2014 riepen ze de onafhankelijkheid uit van Donetsk en Loehansk. Recensie door Jef Abbeel.
De partij handelde ‘met een koel hoofd’ en ‘met een afweging van de argumenten’, zoals Van Mierlo zijn partijgenoten voorhield op het congres van september ‘68. D66 formuleerde een streven naar een meer directe democratie, opdat het de democratie levendiger en scherper kon maken. En het stond een radicale democratisering voor als antwoord op het afbrokkelen van oude maatschappelijke verbanden. D66 staat nu voor de essentiële taak om zich tegen het ‘volk versus elite’ democratisme teweer te stellen. Tekst van Daniël Boomsma.
Het liberalisme vertrekt van de individuele keuzevrijheid. Dit heeft de liberale partij echter niet altijd de sterke electorale winst opgeleverd die het verdiende, aldus Stouthuysen, Veel mensen zijn wel overtuigd geraakt van liberale waarden, zonder dat ze voor liberale partijen stemden. Daarbij is het niet makkelijk voor liberale partijen om een strakke partijstructuur op te bouwen, juist omdat individuele vrijheid zo’n hoog goed is. Maar er zijn ook uitgesproken voordelen aan het individuele denken. Tekst van Tinneke Beeckman.
Woede en vergeving. Wrok, ruimhartigheid, gerechtigheid. Wat een titel! Het jongste boek van Martha Nussbaum, hoogleraar recht en ethiek aan de universiteit van Chicago, straalt ambitie uit. De auteur maakt die ook waar in een erudiet werk, waarin het Griekse denken aan de joods-christelijke cultuur wordt getoetst, terwijl woorden en daden van figuren zoals Mahatma Gandhi, Martin Luther King en Nelson Mandela worden gefileerd. Tegelijk blijft ruimte over voor analyses van alledaagse voorvallen. Recensie door Rik Torfs.
Op 5 maart 1946 hield Churchill zijn beroemde Fulton-toespraak waarin hij sprak over een ‘IJzeren Gordijn’ dat Europa in twee verdeelde. Nog indrukwekkender was zijn toespraak op 19 september 1946 aan de universiteit van Zürich waarin hij opriep om een ‘Verenigde Staten van Europa’ op te bouwen. Er moest een ‘Raad van Europa’ komen, als overlegplatform over de afschaffing van de douanetarieven, economische harmonisatie, een gezamenlijke defensie en een gemeenschappelijke munteenheid. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Het afschaffen van grenzen is geen oplossing voor Scheffer, juist het erkennen en handhaven grenzen is cruciaal. Niet alleen om kosmopolitisch te zijn of om vrijheid, burgerrechten en solidariteit te kunnen garanderen, maar ook om op verantwoorde wijze te kunnen blijven handelen. Grenzen zijn immers nodig om orde in chaos te scheppen, en Scheffer refereert hierbij ook aan de verantwoordelijkheidsethiek van Weber die stelde dat je moet instaan voor de gevolgen van je handelen. Recensie door Gert Jan Geling.
De geschiedenis heeft geen doel, en is in die zin niet rationeel, zo luidt Herzen’s confronterende conclusie; er zijn slechts mogelijkheden, toevalligheden, en brute krachten, en elke generatie zal het gevecht om vrijheid en individuele waardigheid opnieuw moeten aangaan. Het is de Discovery of Chance waar Kelly van spreekt, en voor Herzen bracht die ontdekking de consequentie met zich mee dat geen ideologie het waard was om mensen van vlees en bloed voor op te offeren. Recensie door Daniël Boomsma.
Noch de leiders van de evangelische kerken, noch het Vaticaan spraken zich openlijk uit tegen de oorlogszuchtige politiek van Hitler en de massale eliminatie van de Joden. Er bestond soms verzet, maar dat ging uit van individuele geestelijken die op eigen initiatief handelden en niet in opdracht van hun oversten. Er bestonden uitzonderingen zoals in Denemarken waar Hans Fuglsang-Damgaard, de bisschop van de evangelische kerk, zijn gelovigen opriep om de Joden in het land te helpen. Recensie door Dirk Verhofstadt.
‘Obesitas is gevaarlijker dan terrorisme’, zo citeert wetenschapsjournalist Rik Peters de Amerikaanse hoogleraar gezondheidsrecht Lawrence Gostin. Dat is een interessant perspectief. Bij terrorisme is de vijand de ander; bij obesitas ben jezelf de vijand. Obesitas is het geval van heel veel foute voedselkeuzes. Zoveel tijd en geld en aandacht als er wordt besteed aan terrorisme, zo weinig aandacht aan hoe wij eten en de gevaren van voedsel. Recensie door Floris van den Berg.
Als je Ignaas Devisch al eens gezien of gelezen hebt in één of ander interview, maak je meteen de bedenking dat hij en hij alleen de geknipte persoon moet zijn om vol geduld de fundamenten en drijfveren van de menselijke onrust en rusteloosheid (jawel, er is wel degelijk een onderscheid) uit te benen en ons hapklaar voor te schotelen. Onze nogal onbehouwen omgang met tijd, rust en vooral rusteloosheid is universeel. De mens van vandaag kampt er nagenoeg zijn hele leven mee. Recensie door Rudi Collijs.
Mensen streven naar veiligheid en dat op alle mogelijke terreinen. Dat gaat zowel over de strijd tegen het terrorisme, bescherming tegen inbraken, regels voor een veiliger verkeer, gezond voedsel, en dergelijke meer. Voor meer veiligheid rekenen we steeds meer op de overheid en zijn we bereid een deel van onze vrijheid op te geven. Maar is dat een goede zaak? Over deze vraag schreef de Nederlandse onderzoeker Gerben Bakker het handboek Ethiek en veiligheid. Recensie door Dirk Verhofstadt.
