Vandaag 27 januari is de internationale herdenkingsdag voor de slachtoffers van de Holocaust. Als nakomeling van een Auschwitz-overlevende vraagt David Van Turnhout zich vaak af hoe zijn grootvader na drie jaar concentratiekampen vandaag zou hebben gedacht over de genocide in Gaza, het straatgeweld door ICE-agenten in de Verenigde Staten en de deportatie van enorme aantallen immigranten zonder enige vorm van proces.
Trump liegt doelbewust en steunt de compleet onwettige acties van ICE-agenten die meer lijken op moorden dan op gewone politionele interventies. Daarenboven gedraagt Trump zich net als Hitler als iemand die denkt dat hij onfeilbaar en almachtig is. Zijn feitelijke inlijving van Venezuela en zijn eis om Groenland in handen te krijgen – die zaak is nog helemaal niet opgelost, geloof mij – tonen aan hoe gevaarlijk hij is. De rechtsstaat in de VS wankelt. 1933 is dichterbij dan ooit.
Liberales-kernlid, journalist en fotograaf David Van Turnhout spreekt zich naar aanleiding van de internationale dag van het onderwijs uit tegen censuur. Niemand zou het recht mogen hebben om te bepalen wat anderen lezen of schrijven. Mensen moeten zelf kunnen bepalen wat moreel juist of onjuist is. Een staat die die beslissingen voor zijn burgers neemt, is zelf moreel verwerpelijk. Voor je het weet, zijn de enige boeken die je nog mag lezen, boeken die een crimineel regime steunen.
Op minder dan 150 kleine bladzijden slaagt Oerednik erin de essentie van de 20ste eeuw weer te geven. Een eeuw van wereldoorlogen, van Holocaust en nazisme, van communisme en kapitalisme. Waarbij hij tegelijk inzoomt op schijnbaar banale gebeurtenissen als de betekenis van kauwgum, het nut van geperforeerd toiletpapier, het belang van wegwerpluiers, de reden waarom Stalin zich keerde tegen het Esperanto, en uitlegt waarom het Duitse leger speciaal gasmaskers ontwikkelde voor honden. Recensie door Dirk Verhofstadt.
In dit werk zie je Condorcet fulmineren tegen de gruwelijke slavernij door Europeanen, tegen de systematische onderdrukking van vrouwen en hun tweederangspositie in de maatschappij, tegen de onwetendheid van de massa en het machismo van de elite (dat helaas nog steeds bestaat). Hij heeft de publicatie van zijn werk nooit kunnen meemaken – hij stierf eenzaam in een koude cel, om onbekende redenen. Lees het, het is de moeite meer dan waard! Recensie door Xander Niks.
Vandaag zal ik spreken over een breuk in de wereldorde, het einde van een aangename fictie en het begin van een harde realiteit, waarin geopolitiek, waarin de grote, dominante macht, geen grenzen of beperkingen kent. Aan de andere kant wil ik u vertellen dat de andere landen, met name middelgrote mogendheden zoals Canada, niet machteloos zijn. Zij hebben de capaciteit om een nieuwe orde te creëren die onze waarden omvat, zoals respect voor mensenrechten, duurzame ontwikkeling, solidariteit, soevereiniteit en territoriale integriteit.
De ware vijand van dictators is het verlangen naar vrijheid. Daarom benadrukken ze de tekortkomingen van de democratie, vergroten ze de verdeeldheid en presenteren ze het falen ervan als onvermijdelijk. Het is ook de reden waarom de Verenigde Staten onder president Donald Trump er alles aan zullen doen om Europese leiders te verzwakken, die voor de aspirant-dictator van Amerika angstaanjagender zijn dan de Russische en Chinese autocraten die hij vaak prijst.
Montesquieu is het meest bekend om zijn machtsverdeling binnen een staat. Om de (onvermijdelijke?) val van een republiek of monarchie in despotisme tegen te gaan, moeten we de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht van een staat opsplitsen. Het parlement moet de wetten maken, de regering of de koning moet de wetten uitvoeren en een onafhankelijke rechterlijke macht moet individuele zaken beoordelen. Dit is essentieel voor een rechtsstaat. Recensie door Xander Niks.
De 18de eeuw was waarschijnlijk de meest revolutionaire. Koning en kerk hadden de macht nog steeds in handen maar de eerste haarden van verzet tegen het absolutisme werden zichtbaar en zouden een bijzondere invloed hebben op de maatschappelijke gebeurtenissen enkele decennia later zoals de Franse Revolutie en de Amerikaanse Onafhankelijkheidstrijd. De kerken, hierin gesteund door de vorsten, behielden nog steeds hun greep op de moraal en het gedrag van de mensen maar toen kwam van het atheïsme. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Wie De vrolijke misantroop leest, kan niet voorbij de vele personen wiens hoofd hij, spreekwoordelijk, liever zou zien eindigen in de mand onderaan een guillotine. Hij haalt uit naar de huidige autoritairen en despoten, de postmodernisten en nihilisten, de religieuzen en conservatieven, de wokisten en linkse nuttige idioten, de illiberalen en carnisten.. Op het eerste zicht zit er geen lijn in dit dagboek, maar toch krijg je al lezend een goed beeld van de bijzonder consequente filosoof die Floris van den Berg is. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Zeven jaar geleden overleed Etienne Vermeersch. Om hem vandaag te herdenken publiceren we opnieuw deze recensie over De ogen van de panda, dat algemeen beschouwd wordt als zijn belangrijkste werk. Toen hij geboren werd in 1934 waren er 2 miljard mensen, inmiddels zijn we met meer dan 8 miljard, waarvan er minstens één miljard in de diepste ellende leven. Dit boek moet gelezen worden door iedereen die het goed meent met onze planeet en haar (toekomstige) bewoners. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Ruis verwijst naar verschillen in voorspellingen of beslissingen, genomen door verschillende mensen of zelfs herhaaldelijk door dezelfde persoon. Zoals variaties in verzekeringspremies afhankelijk van de verzekeraar die dezelfde zaak analyseert, verschillen in de ernst van straffen voor hetzelfde misdrijf, het aannemen van personeel, beslissingen over immigratie of kinderopvang, diagnoses van ziekten, beoordelingen van schoolwerkstukken door docenten, enzovoort. Recensie door Marcel Santos.
In een interview met journalisten van de New York Times, kreeg Trump de vraag: “Ziet u enige beperking van uw macht op het wereldtoneel? Is er iets dat u zou kunnen tegenhouden als u dat zou willen?” Trump antwoordde: “Ja, er is één ding. Mijn eigen moraliteit. Mijn eigen geest. Dat is het enige dat mij kan tegenhouden, en dat is heel goed.” “Niet het internationaal recht?”, vroeg een andere journalist. Trump antwoordde: “Ik heb het internationaal recht niet nodig.”
Filosoferen leidt nu tot bepaalde uitkomsten, zoals atheïsme, veganisme, de morele superioriteit van mensenrechten en de morele noodzaak om klimaatmaatregelen te nemen. Dat zal niet iedereen leuk vinden. Filosofie gaat niet over leuk of aardig, maar om het lef om de conclusie van een zorgvuldige argumentatie te accepteren. Ik hoop dat dit boek helpt met het bereiken van het morele kantelpunt op het vlak van milieu- en dierenethiek. Recensie door Floris van den Berg
Margarete Buber-Neumann schreef een indrukwekkend verslag over haar verblijf in de goelag en het concentratiekamp. De achteloosheid van de volstrekt paranoïde stalinisten is verbijsterend en evenzo pervers en misdadig. Maar het lijkt mij toch dat de wreedheid van de nazi’s ongeëvenaard was. Gelukkig heeft zij deze waanzin overleefd en kon ze getuigen van de misdaden door de gestaalde kaders van Stalin en door de nazi’s van Hitler. Recensie door Enno Nuy.
Mises is, zoals bekend, een fervent verdediger van individuele vrijheid, maar samenwerking tussen mensen is nodig. Voor hem wordt het leven in de samenleving gekenmerkt door samenwerking en arbeidsverdeling, hoewel de staat zich niet in het privéleven mag mengen, behalve in zeer uitzonderlijke gevallen, om de vrijheid te waarborgen en degenen in toom te houden die de continuïteit van het leven in de samenleving bedreigen. Recensie door Marcel Santos.
Hume's onderzoekt hoe mensen verbanden leggen tussen het ene feit en het andere, die ze oorzaak en gevolg noemen. Hij onderscheidt indrukken en ideeën. Indrukken zijn de beelden die in onze geest worden afgedrukt als gevolg van onze ervaringen. Ideeën zijn zwakker dan indrukken; het zijn rationalisaties, verbanden die we leggen met behulp van onze indrukken. De principes van verband of associatie tussen ideeën zijn gelijkenis, contiguïteit en causaliteit. Recensie door Marcel Santos.
Zelfs als Iran een directe confrontatie met de VS kan vermijden, en zelfs als de huidige golf van protesten afneemt, bevindt de economie van het land zich in een neerwaartse spiraal. Dat betekent dat de publieke woede op de middellange en lange termijn alleen maar zal toenemen. De Islamitische Republiek zit klem tussen de externe dreiging van de VS en Israël en de interne dreiging van een massale opstand. Een totale ineenstorting van de Islamitische Republiek is er nog niet, maar de Iraanse revolutie nadert haar einde.
Op basis van Graebers analyse moeten we werk waarderen dat voorziet in menselijke behoeften, zoals zorg, creativiteit en het verbeteren van het leven van anderen. Om dat te bereiken, moeten we de moderne visie op zijn kop zetten: minder uren werken en meer gefocust werken moeten worden gestimuleerd. We moeten geen wrok koesteren tegen mensen zonder werk, maar eerder tegen degenen die ons zoveel van ons leven laten verspillen. In feite promoot Graeber het universeel inkomen. Recensie door Xander.
Natuurlijk hebben materiële en ideologische belangen – toegang tot olie, regionale invloed en verzet tegen socialisme – altijd het Amerikaanse beleid ten opzichte van Venezuela bepaald. Wat nieuw is in dit geval, was de afwezigheid van een duidelijk geformuleerde drempel of noodsituatie die dwangmaatregelen kon rechtvaardigen. Bovendien is deze onzekerheid versterkt door openlijke dreigementen van Trump aan het adres van nauwe Amerikaanse partners zoals Canada en Groenland.
