Morgen zijn er verkiezingen in Israël. De Joodse filosoof Michael Walzer verheft intussen zijn stem en maakt een onderscheid tussen twee fasen, of zelfs tussen "twee oorlogen": een aanvankelijk gerechtvaardigde strijd tegen Hamas en een latere campagne die volgens hem steeds meer in het teken kwam te staan van de controle over Gaza en de verdrijving van Palestijnen. Volgens sommige waarnemers raakt die evolutie aan wat zij omschrijven als etnische zuivering.

Nasrullah ontkracht vakkundig de vele mythes die aan de basis liggen van ons denken over kunstmatige intelligentie. Zo beweert hij dat AI niet intelligent, objectief, empathisch of creatief is en niet autonoom handelt. Ook heeft AI geen begrip, wil of intentie en genereert het geen productiviteitswinst. Volgens hem zijn deze valse aannames ontstaan door het taalgebruik van commerciële AI-bedrijven en zijn ze een gevolg van de foute wijze waarop AI door diezelfde bedrijven wordt vermarkt. Recensie door Marc De Bock

Het schrappen van uitgaven die groei ondersteunen, kan niet alleen op korte termijn voor ontberingen zorgen; het kan ook de economie verzwakken, waardoor het in de toekomst juist moeilijker wordt om de schuld te verlagen. Het begrotingsbeleid van overheden moet worden beoordeeld op de vraag of het het vermogen van de economie versterkt om op de lange termijn aan publieke verplichtingen te voldoen. Overheden die volhouden dat er geen alternatief is voor bezuinigingen tasten het vertrouwen aan en laten het veld over aan uiterst rechtse populisten.

Oudere generaties bekleden veel van de functies waarmee formele macht wordt uitgeoefend. Tot nu toe hebben de scholieren en studenten hun eisen niet expliciet tegen de oudere generaties gericht. Maar als deze protesten blijvende betekenis moeten krijgen, dan zal dat zijn omdat ze de voorbode waren van een nieuwe politiek waarin jongeren meer zeggenschap eisen over de omstandigheden die bepalend zijn voor hun toekomstperspectieven en die van de planeet.

Fiscale achterpoortjes sluiten? Graag. Arbeid en andere inkomens coherenter belasten? Zeker. Maar fiscale vereenvoudiging mag geen alibi worden om een te dure overheid buiten schot te houden. België heeft geen recht op een eeuwig stijgende factuur voor zijn belastingbetalers. Het heeft een plicht om zijn ambities met zijn middelen te verzoenen. De verkeerde diagnose, professor, is niet dat de overheid te weinig krijgt. Het is dat we haar omvang blijven verwarren met haar waarde.

Acemoglu stelt de juiste vraag: kan een liberale democratie standhouden wanneer een groeiend deel van haar burgers vrijheid ervaart als het privilege van anderen? Waarschijnlijk niet. Democratie blijft alleen geloofwaardig wanneer ze toont dat macht kan worden begrensd, dat vooruitgang gedeeld wordt en dat verschil niet wordt weggezet als bedreiging maar gezien als onderdeel van het politieke leven. Ze is geen erfenis die men bewaart, maar een belofte die telkens opnieuw moet worden waargemaakt. Recensie door Dirk Diels.

Hoe geraken we uit de begrotingsperikelen? Eerst moet het probleem herkend worden, in plaats van uit te gaan van een verkeerde diagnose. En dan moeten diegenen die in deze coalitie invloed uitoefenen de moed hebben om de inkomsten op te krikken door het sluiten van de vele ontwijkingsmanoeuvres die het gevolg zijn van de fiscale bevoordeling van de eigenaars van kapitaal. Verminderingen van de vennootschapsbelasting hebben immers prikkels losgeweekt om van die lage belastingen te profiteren.

Tot mijn grote verbazing stel ik vast dat het wetsontwerp over de woonstbetredingen inmiddels ook in tweede lezing door de Kamercommissie werd goedgekeurd. De vele juridische bezwaren die tijdens de parlementaire behandeling naar voren kwamen, lijken weinig indruk te hebben gemaakt. Nochtans gaat het hier niet om juridisch geneuzel, maar om basisprincipes van onze rechtsstaat. De minister van Asiel en Migratie heeft in de Kamercommissie alle rechtsstatelijke bezwaren ontweken.