Het blijft schrikken dat er nog altijd politici zijn die, ondanks de tastbare klimaatverandering en de doden die erin liggen begraven, liever het klimaatbeleid bestrijden dan de klimaatverandering zelf. Na een zoveelste ‘summer of truth’ is daadkracht nodig. In de plaats daarvan beloofde Ursula Von der Leyen om vast te houden aan doelstellingen die ze zelf niet meer hard maakt. Uitstel, met een glimlach. Voor 450 miljoen Europeanen die deze zomer de hitte voelden, is die glimlach geen antwoord. Het is een sisser op een hete plaat.

Wereldleiders zijn in New York bijeen voor de 81e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, met als thema ‘Vertrouwen herstellen, transformatie in goede banen leiden’. Hoewel de opkomst van AI ongetwijfeld hoog op de agenda zal staan, vereist het herstellen van het vertrouwen in technologie ook bescherming van het open internet – dat immers een groot deel van de huidige technologische vooruitgang mogelijk heeft gemaakt. Het World Wide Web is hier een uitstekend voorbeeld van.

Er was een oud idee dat de belastingen progressief moesten zijn: naarmate het inkomen stijgt, staan mensen een groter deel van hun inkomen af aan de staat. Uit solidariteit met mensen in de lagere inkomensklassen. Nu wordt dit omgedraaid. Lagere inkomensgroepen wordt gevraagd solidair te zijn met de sukkels in de hoogste inkomensklassen en meer bij te dragen dan die laatsten. Iets is misgelopen. Het heeft alles te maken met het feit dat hogere inkomens erin geslaagd zijn hun inkomen te transfereren naar een vennootschap die veel minder belast wordt.

Hoe bewaren we autonomie, kritisch vermogen en democratische controle wanneer de AI-technologie zich ontwikkelt als een geloofsleer? Max Weber helpt ons te zien dat vooruitgang niet alleen een kwestie is van innovatie, maar ook van zelfbeheersing. In een tijd waarin Big Tech de toekomst wil versnellen, wordt het des te belangrijker dat burgers, instellingen en samenlevingen weloverwogen het tempo blijven bepalen, in het belang van de samenleving en decente economische groei.

Hitler en Mussolini zorgden in 1936 stiekem ervoor dat de troepen van Franco snel de straat van Gibraltar overstaken en aan hun moordende opmars naar Madrid konden beginnen. Dit vlot leesbare werk gaat vooral over de Belgische betrokkenheid bij een ogenschijnlijk en volgens de laffe opportunistische grote mogendheden - zoals het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk - plaatselijk conflict. Het zou later resulteren in een wereldbrand waar niemand aan zou ontsnappen. Recensie door Michel Ackaert  

Mannen en vrouwen uit oost en west die rijker zijn dan een klein land. De verhoudingen zijn zoek. Iedereen mag van mij goed geld verdienen, maar wanneer is trop te veel? Wanneer wordt rijkdom obsceen en vooral een gevaarlijke concentratie van macht die sluipenderwijs de wereldorde dreigt te ondergraven? Het precieze antwoord op die vraag ken ik niet, maar velen zullen het met me eens zijn dat deze evolutie zeer zorgelijk is en een waar vergif voor de democratie kan zijn, voor zover het dat al niet is.