Oudere generaties bekleden veel van de functies waarmee formele macht wordt uitgeoefend. Tot nu toe hebben de scholieren en studenten hun eisen niet expliciet tegen de oudere generaties gericht. Maar als deze protesten blijvende betekenis moeten krijgen, dan zal dat zijn omdat ze de voorbode waren van een nieuwe politiek waarin jongeren meer zeggenschap eisen over de omstandigheden die bepalend zijn voor hun toekomstperspectieven en die van de planeet.

Fiscale achterpoortjes sluiten? Graag. Arbeid en andere inkomens coherenter belasten? Zeker. Maar fiscale vereenvoudiging mag geen alibi worden om een te dure overheid buiten schot te houden. België heeft geen recht op een eeuwig stijgende factuur voor zijn belastingbetalers. Het heeft een plicht om zijn ambities met zijn middelen te verzoenen. De verkeerde diagnose, professor, is niet dat de overheid te weinig krijgt. Het is dat we haar omvang blijven verwarren met haar waarde.

Acemoglu stelt de juiste vraag: kan een liberale democratie standhouden wanneer een groeiend deel van haar burgers vrijheid ervaart als het privilege van anderen? Waarschijnlijk niet. Democratie blijft alleen geloofwaardig wanneer ze toont dat macht kan worden begrensd, dat vooruitgang gedeeld wordt en dat verschil niet wordt weggezet als bedreiging maar gezien als onderdeel van het politieke leven. Ze is geen erfenis die men bewaart, maar een belofte die telkens opnieuw moet worden waargemaakt. Recensie door Dirk Diels.

Hoe geraken we uit de begrotingsperikelen? Eerst moet het probleem herkend worden, in plaats van uit te gaan van een verkeerde diagnose. En dan moeten diegenen die in deze coalitie invloed uitoefenen de moed hebben om de inkomsten op te krikken door het sluiten van de vele ontwijkingsmanoeuvres die het gevolg zijn van de fiscale bevoordeling van de eigenaars van kapitaal. Verminderingen van de vennootschapsbelasting hebben immers prikkels losgeweekt om van die lage belastingen te profiteren.

Tot mijn grote verbazing stel ik vast dat het wetsontwerp over de woonstbetredingen inmiddels ook in tweede lezing door de Kamercommissie werd goedgekeurd. De vele juridische bezwaren die tijdens de parlementaire behandeling naar voren kwamen, lijken weinig indruk te hebben gemaakt. Nochtans gaat het hier niet om juridisch geneuzel, maar om basisprincipes van onze rechtsstaat. De minister van Asiel en Migratie heeft in de Kamercommissie alle rechtsstatelijke bezwaren ontweken.

De artse Adélaide Hautval weigerde deel te nemen aan medische misdaden in Auschwitz en Ravensbrück. Haar consequente menselijkheid onder extreme druk maakten haar tot een unieke figuur. Wat haar zo treffend maakte, was de eenvoud van haar verzet. Ze zocht geen heroïek; ze handelde vanuit een vanzelfsprekende ethiek. Haar leven raakte aan de filosofie van Emmanuel Levinas, voor wie ethiek niet begint bij abstracte principes, maar bij de onmiddellijke ontmoeting met het kwetsbare gelaat van de ander. Tekst van Dirk Diels.

We zijn in Europa verwend geraakt door 80 jaar vrede. Alicja Gescinska ergert zich eraan dat westerlingen, ver van eender welke concrete dreiging voor lijf en leden, Oekraïners vertellen dat ze water bij de wijn moeten doen, dat praten met Rusland de oplossing biedt. Dat soort pacifisme vanuit de eigen veilige zetel is misschien geen pathologie, maar wel onuitstaanbaar en niet zelden hypocriet, schrijft ze. Daarom ‘pacificisme’ dat vrede voorop stelt, maar erkent dat die soms bevochten moet worden. Recensie door Johan Jacobs.

Anders dan andere pre-socratische natuurfilosofen zocht Anaximander van Milete het begin van alles niet in één welbepaald oerelement zoals water, aarde, lucht of vuur. Hij noemde de kern van al wat is het apeiron, het onbepaalde, het onbegrensde. Het apeiron kiezen als beginsel geeft blijk van het nederige inzicht dat einde en begin aan onze greep ontsnappen. Daar tussenin hebben we dan de aarde een beetje zindelijk te beheren en onze maatschappij wat fatsoenlijk in te richten. Tekst van Bruno Coppieters.