De geschiedenis van de 20ste-eeuw laat zien dat democratieën soms ogenschijnlijk ondemocratische maatregelen moeten nemen tegen degenen wier machtswellust wordt gedreven door de wens om de democratie volledig af te schaffen. Argumenten dat een dergelijke reactie contraproductief is, houden geen stand. Democratie is gebaseerd op een wederzijdse bereidheid om geregeerd te worden door wie de verkiezingen wint, maar veel extreemrechtse leiders maken duidelijk dat ze deze overeenkomst niet zullen nakomen.

Het eigenlijke gevaar voor de democratie in Sachsen-Anhalt schuilt in het vooruitzicht dat de AfD steun van anderen krijgt. Elke stemming, elk wetsvoorstel dat in de toekomst met stemmen van de AfD tot stand komt – of dat nu via actieve samenwerking of stilzwijgende gedoogsteun gebeurt – verschuift de grens van wat politiek als normaal geldt, een stukje verder. Het eigenlijke risico is dus niet de stilstand, maar een geleidelijke uitholling van het cordon sanitaire door precies die krachten die haar eigenlijk zouden moeten verdedigen.

Weinig bekend is het verzet dat de Belgische universiteiten pleegden tegen de Duitse bezetters, met die van Leuven als grootste instelling voorop. Historicus Bert Cornelis schreef er een beklijvend boek over: De rector. Een universiteit in het verzet (1940-1944). Hij focust op de moedige houding van de toenmalige Leuvense rector Honoré van Waeyenbergh die weigerde mee te werken met de Duitse bezetters die de eerstejaarsstudenten verplichte arbeid wilde opleggen. Recensie door Dirk Verhofstadt.

Oude zekerheden verdwijnen, nieuwe machtsverhoudingen ontstaan en traditionele economische modellen worden voortdurend uitgedaagd. De vraag is daarom niet of verandering zal plaatsvinden, maar hoe wij die verandering zullen begeleiden. De grootste uitdaging van deze systeemverandering is immers niet dat technologie sneller evolueert dan vroeger. Zij bestaat erin dat ook mensen zich voortdurend moeten aanpassen aan een werkelijkheid die steeds minder voorspelbaar wordt.

Een ambtenaar van de Dienst vreemdelingenzaken, vertegenwoordiger van de uitvoerende macht, zou een onafhankelijk lid van de rechterlijke macht kunnen opvorderen voor een louter bestuurlijke aangelegenheid. Heel deze constructie is een juridisch gedrocht met onoverkomelijke problemen die raken aan de scheiding van de machten en de rechtsstaat zelf. De uitgewerkte regeling zal hoogst waarschijnlijk de toets van het Grondwettelijk Hof en van de hoven en rechtbanken niet doorstaan.

Een nieuw boek van Florian Illies koop ik onmiddellijk zoals dit boek over de familie Mann die de nazi’s ontvlucht en asiel vindt in onder meer Sanary-sur-Mer aan de Franse zuidkust. Illies beschrijft het jaar 1933. Hij geeft er blijk zijn materie goed te beheersen, hij is zeer goed gedocumenteerd en schrijft helder maar onversierd proza, geen geweldig stilist maar wel een bevlogen schrijver die met distinctie en liefde voor zijn protagonisten hun wederwaardigheden optekent. Recensie door Enno Nuy.

Het publieke debat van ons maatschappelijk engagement – het streven naar duurzame ontwikkeling via onderzoek en onderwijs, én via beleid – werd en wordt vaak gebruikt om niet doortastend op te treden. Vandaar dat we al geruime tijd met de vraag zitten wat het fundamenteel liberaal principe – vaak geciteerd als ‘Mijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint.’ – betekent wanneer we het toepassen op ecologische en sociale duurzaamheid, de twee zwakste pijlers van het streven naar duurzame ontwikkeling.

Volgens mij zal AI de geschiedenis van vorige technologische ontwikkelingen kopiëren en twee aspecten vertonen. Zoals eerdere technologische revoluties zal AI-arbeid vervangen. Maar tegelijk zal AI veel nieuwe economische activiteiten creëren, en dus ook nieuwe jobs. AI zal, net als technologische vernieuwingen uit het verleden, dit dubbele effect hebben: sommige jobs zullen verdwijnen, andere zullen ontstaan omdat diezelfde AI tot nieuwe economische activiteiten leidt.