Progressieve en internationalistische kiezers in het Verenigd Koninkrijk zijn momenteel verdeeld over Labour, de Groenen en de Liberaal-Democraten. Aangezien 83% van de Labour-kiezers, 84% van de Liberaal-Democraten en 82% van de Groenen aangeeft de Brexit ongedaan te willen maken, is Europa het enige plausibele thema dat een meerderheid van de Britse kiezers zou kunnen aanzetten tot ‘tactisch stemmen’: door in elk kiesdistrict de pro-Europese kandidaat te steunen die de beste kans maakt om de Tories en Reform te verslaan.

Een cordon sanitaire is een stuk gereedschap dat politieke partijen kunnen hanteren om ongewenste coalities te vermijden. In andere situaties is zo’n cordon een bij voorbaat mislukte poging om onwelgevallig gedachtegoed buiten de deur te houden. Niet doen dus. Ik zou zeggen, laat die discussie maar plaatsvinden. Zo’n burgerinitiatief als de Save Europe Act is de lakmoesproef voor de vraag of we onszelf nog een beschaving mogen noemen.

Een kleine maar zeer invloedrijke christelijke beweging, de New Apostolic Reformation (NAR), staat achter Trumps politieke succes. Ze hielp hem winnen in 2016 en 2024, was blijkbaar ook betrokken bij de bestorming van het Capitool en schreef mee aan Project 2025. Figuren als JD Vance en Pete Hegseth zijn schatplichtig aan haar ideeën. Deze beweging is gevaarlijker dan ze lijkt, ze raakt het leven van gewone mensen ook als die er nog nooit van gehoord hebben.

De onschendbaarheid van de woning behoort tot de oudste en meest fundamentele waarborgen van de democratische rechtsstaat. Net omdat een woning de plaats is waar mensen zich veilig en beschermd moeten kunnen voelen, heeft men altijd erkend dat de overheid daar slechts onder zeer strikte voorwaarden mag binnendringen. Dit debat gaat over meer gaat dan migratie alleen. Het gaat over de vraag hoever een overheid mag gaan in de privésfeer van mensen. Het gaat over de grenzen van staatsmacht.

De liberale uitdaging van de eenentwintigste eeuw bestaat er niet in om te kiezen tussen paternalisme en laissez-faire. Zij bestaat erin een samenleving te bouwen waarin mensen voldoende vrijheid krijgen om hun eigen leven vorm te geven, en voldoende vorming, kansen en verantwoordelijkheid om dat ook daadwerkelijk te kunnen doen. Vrijheid, verantwoordelijkheid en gelijkwaardigheid vormen daarbij geen tegenstellingen. Zij versterken elkaar.

Een van de meest indringende reportages betreft de bevrijding van het concentratiekamp van Dachau, waar Martha Gellhorn de gruwelijke realiteit van de Duitse kampen met eigen ogen ziet. Ze legt daar duidelijk getuigenis van af. Na deze hoofdmoot over de Tweede Wereldoorlog volgt nog een reportage vanuit Java, waar een van de eerste oorlogen tegen de kolonisatoren (hier Nederlanders) plaats vindt. Verder volgt nog een verslag over het Neurenberg-proces en een internationale vredesconferentie in Parijs na de oorlog. Recensie door Fons Mariën.

Met de rentestijging beoogt de ECB het volgende: banken zullen de rente op hypotheken en andere bankkredieten verhogen. Dat doet de vraag naar dergelijke kredieten dalen. Dus er zal minder gebouwd worden, minder geïnvesteerd worden en de consumptie gefinancierd door kredieten zal dalen. Kortom, de totale vraag naar goederen en diensten zal afnemen. Als economen begrijpen we allemaal dat als de vraag daalt, de prijzen dat ook zullen doen (bij gelijk aanbod). Zo hoopt de ECB het inflatiespook te temmen.

De Indiase burgers zijn getuige van een opmerkelijke omkering van de democratie: een regering die haar kiezers kiest in plaats van andersom. Terwijl de onvrede onder de bevolking in het hele land toeneemt, heeft de regerende Bharatiya Janata Party (BJP) van premier Narendra Modi haar greep op de macht versterkt door het verkiezingsproces zelf te manipuleren. Het resultaat is een schrijnende herinnering aan wat er kan gebeuren wanneer instellingen die de democratische integriteit moeten waarborgen, deze juist ondermijnen.