Het leven van de succesvolle schrijver Jan Meerman wordt ondersteboven gekeerd wanneer zijn moeder onverwachts een beroerte krijgt. Zijn flamboyante en levendige moeder verliest haar spraakvermogen. Haar spraak wordt herleid tot jammerlijke kreten en brabbeltaal. Jan worstelt in deze moeilijke periode met de deadline van zijn nieuwe roman. De confrontatie die Jan moet aangaan met zijn moeder dwingen hem om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten.
In liberale kring roept de stelling dat onze cultuur christelijk is nogal eens wat weerstand op. Natuurlijk, niet alleen het christendom heeft Europa gevormd. De Grieks-Romeinse cultuur heeft net zo goed hier een uiterst belangrijke rol bij gespeeld, net als pre-christelijke heidense religies. En zo zijn er vele andere invloeden geweest die Europa tot Europa gemaakt hebben. Maar dat alles neemt niet weg dat eeuwen van christendom cruciaal geweest zijn voor de totstandkoming van Europa.
Ontwikkeling en geboortebeperking zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Eén van de onderdelen van ontwikkelingssamenwerking moet dus het helpen organiseren en aanbieden van family-planning in de derde wereld zijn. Voor die landen is het een voorwaarde om er bovenop te raken en op vele plaatsen is men er zich van bewust. De vraag bestaat, is het niet bij de regeringen, dan toch bij een deel van de bevolking. Vooral vrouwen zijn daarbij de vragende partij.
Stel: een jongerenbende van Gents-Turkse origine bedreigt een Gentse man van 85, al jaren. Ze vernederen hem als hij buitenkomt. Ze spuwen in zijn gezicht. Ze slaan om de paar weken zijn ramen in. Er volgen ontelbare andere pesterijen. Want de man, Hendrik, hangt slogans uit tegen onverdoofd slachten. En dat vinden sommige mensen niet leuk. Vorige week is Hendrik door jongeren voor zijn deur bewusteloos gestampt. Is dat belangrijk nieuws? Ja. Want de feiten zijn bij politie, justitie en pers al jarenlang bekend zonder dat iemand echt optreedt.
Ik ontmoet Jan op een laatste zonnig terrasje. Nog voor ik mijn eerste vraag kan stellen, praat hij al honderduit over zijn nieuwe boek Vergeten vrouwen. Een tegendraadse kroniek van België. De publicist, verslaggever, acteur en televisiemaker, gewezen hoofd- en eindredacteur van onder meer ‘Royalty’, ‘Histories’ en ‘Kwesties’, is duidelijk begeesterd door het onderwerp. Hij spreekt vol overgave over de bijzondere vrouwelijke figuren en “het mysterie en de macht van de vrouwelijke geest”. Interview door Sien Simons.
Westerman beschrijft de manier waarop men in Nederland vroeger omging met terroristen. Men poogde ze via onderhandelingen tot ‘betere’ gedachten te brengen, tijd te winnen en ze op die manier af te matten tot ze zichzelf zouden overgeven. Het ultieme doel was toen het redden van levens. ‘Nederland was gaan geloven in de goedheid of anders de verbeterlijkheid van mensen. Daar hoorde bij dat je terroristen niet doodschoot, maar de kans gaf om tot inkeer te komen,’ schrijft de auteur. Recensie door Dirk Verhofstadt.
In dit interviewboek spreekt de vroegere journalist en romancier Joost Niemöller met eenendertig ‘autochtone’ Nederlanders over de doorgeschoten politieke correctheid en de malaise die zij ervaren bij de rituele lofzang op de ideologie van het multiculturalisme, bij de ‘zegeningen’ van de migratie, bij de ‘verrijking’ van de diversiteit en bij het vredevolle karakter van de islam. Dit werk is het eerste waarin men de gewone Nederlander daarover aan het woord laat. Recensie door Wim Van Rooy.
De conclusie van Stiglitz over de euro is duidelijk. Volgens hem zijn er maar twee mogelijke antwoorden voor de problemen: meer Europa, of minder Europa. Een behoud van de eurozone zoals ze is, zal een verdere integratie enkel in gevaar brengen. Zelf kiest Stiglitz dan ook voor meer Europa om de problemen op te lossen. Het boek wordt zeer interessant wanneer Stiglitz ingaat op de vraag waarom hij het Europese project zo belangrijk vindt. Hiervoor haalt hij het belang van de Verlichting aan. Recensie door Johannes Derboven.
Shifa Gardi, een Iraans-Koerdische journaliste stierf zondag toen een boobytrap die was geplaatst door leden van de Islamitische Staat, afging. Gardi was bezig met het maken van een reportage over een massagraf in de Valley of Death in het zuiden van Mosul waar IS al meerdere duizenden lijken zou hebben gedumpt. De Amerikaanse vertegenwoordiger in Irak noemde Gardi ‘alles waar IS bang voor is: een vrouwelijke journaliste die hun leugens onthult’. Ze stond bekend als een van de moedigste verslaggevers in Irak.
Op 43-jarige leeftijd wordt de eens bejubelde acteur geconfronteerd met zijn tanende glorie. De gillende meisjes van toen zijn nu mama’s met een gezin en een nieuwe generatie Franse steracteurs staat voor de deur. Pierre Niney en Gaspard Ulliel zijn de nieuwe ronkende namen in de showbusiness. Guillaume besluit om zijn huiselijk leventje met Marion Cotillard (gespeeld door Marion Cotillard) helemaal overhoop te halen, tot grote verbazing en hulpeloosheid van zijn entourage.
Politici zijn mannen en vrouwen, geen heiligen. Maar het is een feit dat de politieke klasse gefaald heeft, dat ze het hart van de mensen heeft gebroken. Ze moet dringend haar leven beteren en weer vertrouwen scheppen, zeker bij de jongeren. Het gaat niet alleen over de graaicultuur, het gebrek aan transparantie, de arrogantie, de wereldvreemdheid. Het gaat ook over het gemis aan hartstocht voor de kleine dingen die ons een ziel geven. De affaires raken slechts een deel van de politici, maar we worden er wel allemaal door besmet.
Voor Maarten Boudry is het duidelijk: links mag niet langer de kop in het zand steken als het over multiculturele zaken gaat. En niet alle bezorgde burgers wegzetten als racistisch klootjesvolk. “Kijk naar wat er vorig jaar gebeurde in Keulen. Daar was de eerste reflex dat er vooral niet uitgesproken mocht worden dat het wat te maken had met migratie of islam. Of de aarzeling van de CIA om de telefoongesprekken vrij te geven van de dader van de schietpartij in een homoclub in Orlando. Want in die gesprekken ging het over de islam.”
Burgers willen een Europa dat perspectief biedt, vrijheid hoog in het vaandel draagt en deze garandeert. Ze vragen een meer democratisch gecontroleerde en kwaliteitsvollere globalisering. Het is een belangrijke werf waarmee Europa het verloren vertrouwen kan herstellen. De ogen sluiten kan niet. Ten minste als we niet wakker willen worden in een Hobbesiaanse wereld waarin we vanachter eigen grenzen, welvaart en vrede willen behouden. Daarom is het meer dan ooit tijd voor een strijdbaardere open samenleving.
“Builing walls, dividing nations and stopping commerce do not help anyone in the long run, especially the poor and vulnerable.” Clegg koestert een optimistisch wereldbeeld. Hij weigert zich neer te leggen bij het doemdenken dat Europa en de wereld in zijn greep heeft. Clegg geeft ruiterlijk toe dat hij strategische en politieke vergissingen heeft gemaakt als vicepremier, maar hij blijft geloven dat de liberale boodschap dat het enige antidotum is voor het nefaste nationalisme en populisme. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Nederland anno nu is Utopia, een land waar in historisch en geografisch perspectief een ongekend grote mate van zelfbeschikking van individuen is en ook nog een ongekende mate van welvaart voor iedereen. We zijn geneigd dit voor lief te nemen, maar deze utopie is niet vanzelf ontstaan. Er is hard gewerkt om de vrijheid van individuen om zelf hun leven vorm en zin te geven te realiseren. Tielman is een van de mensen die een leven lang hebben gewerkt aan de verwezenlijking van deze samenleving. Recensie door Floris van den Berg.
Nancy Reagan? Een kenau en een verwend nest, en o zo kieskeurig. Ronald, haar man, was dan weer een sympathieke knul. Sympathiek zijn ook de Obama’s, hoewel ze meer dan de Reagans op hun privacy zijn gesteld. Ook de Nixons waren vriendelijk, al gedroegen ze zich vaak formeel. Barbara Bush had een hart van goud. De ‘oude’ Bush was aardiger dan zijn zoon, George W. Bush. De Clintons? Ruziemakers die hun talrijke meningsverschillen royaal van scheldwoorden voorzagen. Recensie door Joseph Pearce.
Dit is de 509ste nieuwsbrief die Liberales wekelijks stuurt naar meer dan 8.000 abonnees. Daarin publiceren we telkens een column, een essay, een interview, drie boekbesprekingen, een figuur van de week en een filmtip. Daarnaast organiseren we regelmatig debatten en voorstellingen van nieuwe boeken. Al deze activiteiten worden georganiseerd en uitgevoerd door een groep kernleden. Wie zijn dat? Hierna volgen hun namen en wat meer informatie over hun interesses. Wat hen bindt, is hun interesse in het liberale denken.
In het voor hem onbekende Calcutta moet Saroo zien te overleven. Alle hulp is tevergeefs aangezien hij niet genoeg weet of kan vertellen om zo zijn familie terug te vinden. Na allerlei omzwervingen wordt hij geadopteerd door het Australische koppel Sue en John Brierley. Ze voeden hem op als hun eigen kind. Maar meer dan 20 jaar later, als volwassen man, bestudeert Saroo satellietafbeeldingen op Google Earth; met de wazige herinneringen van een kind en onvoorwaardelijke vastberadenheid gaat hij op zoek naar zijn Indiase familie.
Salafistische organisaties zijn dus niet onschuldig. Ze vormen de voedingsbodem voor de radicalisering van steeds meer moslims. Ze vormen een rechtstreeks gevaar voor onze democratische grondwaarden. Om die reden moeten ze verboden worden. Een weerbare democratie kan immers niet dulden dat ze ondermijnd wordt door de radicale islam. “We mogen niet langer tolerant zijn voor de intoleranten die tot doel hebben de tolerantie ten gronde te richten,” aldus Karl Popper, en hij had gelijk.
