“Ik ben interseksueel en dat is no big deal.” Met die woorden doorbrak Vlaams topmodel Hanne Gaby Odiele onlangs het taboe over interseksualiteit tijdens een interview met <I>USA Today</I>. Met haar getuigenis in het Amerikaanse dagblad kreeg de Kortrijkse Odiele een enorme internationale weerklank. In het interview gaf ze toe een persoon met 'intersekse condities' te zijn. In het modewereldje is dit een bekentenis zonder weerga. Hanne wou het taboe doorbreken.
In Astana, de hoofdstad van Kazachstan, werd onlangs een conferentie gehouden over Syrië, waar voor het eerst alle betrokken partijen aanwezig waren. Dat die na enkele dagen mislukte, was enigszins voorspelbaar. Maar het meest opvallende feit was dat het initiatief was uitgegaan van Rusland, Turkije en Iran. De Verenigde Staten waren er niet bij, enkel hun ambassadeur was door Rusland uitgenodigd. De Europese Unie ook niet. Dat was ondenkbaar een paar jaar geleden.
Het is Vrijdag 11 november 2016. Laatste dag Boekenbeurs. Op het Rood Podium loopt het debat over euthanasie met Wim Distelmans, LEIFarts Patrick Wyffels en Jacinta De Roeck: ‘Bijna vijftien jaar na de stemming van de euthanasiewet blijft het onderwerp euthanasie in de taboesfeer…’ Na afloop van het debat is er de obligate signeersessie. Daarna zal ik een gesprek hebben met Patrick Wyffels over De LEIFarts. ‘LEIFarts worden, daar kies je niet voor. Je wordt gekozen. Interview door Karel Van Dinter.
Net zoals veel andere meisjes radicaliseerde de Vlaamse moslima Intisar door het salafisme en stond op het punt om naar Syrië te vertrekken. Tot ze na de aanslagen in Parijs waarbij 130 doden vielen, hulp zocht bij jihadexpert Montasser Aled’emeh die jonge moslims probeert te weerhouden om IS te volgen en naar Syrië af te reizen. Het boek geeft een onthutsend beeld over de snelheid waarmee jonge moslims kunnen radicaliseren en sterkt mij in de overtuiging dat we het salafisme moeten verbieden. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Al in het eerste hoofdstuk stelt de Israëlische schrijver Nir Baram vast dat de meerderheid van de Israëlieten, ook de vredestichters, niet bereid is om 1948 vanuit Palestijns perspectief te zien. En in zijn nawoord haalt hij de toenmalige Israëlische premier Barak aan die na het mislukken van het Camp David overleg opmerkte: “Ik kwam hier om over 1967 te praten en Arafat had het over 1948”. Een zin die als geen andere het fundamentele onbegrip tussen beide zijden van dit conflict blootlegt. Recensie door Enno Nuy.
De bijdrage van conservator Ward Adriaens gaat over Liberalen/Geuzen in het verzet. We kennen uitgebreid het oorlogsverleden en de verzetsdaden van bekende liberalen als Arthur Vanderpoorten, Karel Poma of Omer Vanaudenhove. Minder bekend, maar daarom niet minder interessant, zijn de verhalen van liberale verzetshelden die vooral op lokaal vlak een rol speelden. Adriaens geeft aan dat de rol van de liberalen in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog nog moet geschreven worden. Recensie door Bert Cornelis.
Op de rand van zijn eigen faillissement ontmoet Ray Kroc de twee broers Mac en Dick McDonald die een succesvol hamburgerrestaurant runnen in het zuiden van Californië. De basis van hun succes: een revolutionair en razendsnel productieproces. Het restaurant gebruikt een geheel andere formule dan alle andere restaurants. Ray ziet brood in het idee en stelt aan de broers voor om het concept te franchisen door heel de Verenigde Staten, maar de broers weigeren. Uiteindelijk lukt het Ray Kroc toch.
Bart Somers (°1964), burgemeester van Mechelen, is uitgeroepen tot winnaar van de World Mayor Prize. Hij haalde het voor de burgemeester van Barcelona, het Duitse Lahr en het Italiaanse Lampedusa. Bart Somers was onder meer voorzitter van Open Vld en minister-president van Vlaanderen. Vandaag is hij Vlaams parlementslid en burgemeester van Mechelen. Hij publiceerde onlangs het boek Samen leven, een hoopvolle strategie tegen IS bij uitgeverij Houtekiet. Een recensie staat op onderstaande weblink.
Misschien wel het meest verhelderende inzicht dat Berlin naar voren brengt, is de gedachte dat populisme gedijt in samenlevingen die op één of andere manier een proces van modernisering of grote verandering doormaken. De parallel met het populisme van nu is snel gemaakt. Ook nu wordt de belofte gedaan dat uit dat proces van verandering een nieuwe wereld zal voortkomen, met herstel van de oude ‘manier van leven’ en ‘gezondmaking’ van de ‘geperferteerde’ samenleving.
Over het armoedebeleid van deze Vlaamse regering was ik in deze krant in 2014 al kritisch, omdat ik het stiefmoederlijk behandeld vond in het regeerakkoord. Het armoedebeleid was goed voor nog geen 400 woorden. Op een totaal van 24 beleidsdomeinen kreeg alleen dierenbescherming minder aandacht. Ik gaf toen nog het voordeel van de twijfel - je weet nooit of de daden de woorden niet zullen overtreffen - maar nu niet meer. Deze minister en bij uitbreiding deze Vlaamse regering zien armoedebestrijding niet als een prioriteit.
Vandaag hoor ik sommigen hardnekkig pleiten om de vrijheid van meningsuiting te beperken als het om radicale meningen gaat. De grondwet is er niet om de dictatuur van de meerderheid te legitimeren, maar net om elk individu te beschermen. De grondwet is er voor de goede dagen, maar ook en vooral voor de kwade. Het zou niet wijs zijn om ze op zulke momenten met beperkingen of noodtoestanden uit te hollen. Je kan onze vrijheden gewoonweg niet beschermen door ze voortdurend in te perken.
Als we naar een basisinkomen overschakelen, gaat onze institutionele infrastructuur op de tekentafel. De sociale normen over werk en vrije tijd moeten op de schop. De manier waarop we kijken naar onszelf, waarde toekennen, zingeving vinden moet volledig herdacht worden. Dat eindigt misschien in nihilistisch hedonisme of in een maatschappij waar mensen meer geneigd zijn vrijwillig dingen voor elkaar te doen. Allicht ontstaat een duale maatschappij. Wie weet wat het wordt?
De inhoud van het boek is niet zo vrolijk. Hoofdstuk na hoofdstuk spreekt de auteur zijn afkeer uit voor praktijken die gewoon afschuwelijk zijn zoals huiselijk geweld, kindbruiden, besnijdenissen, gedwongen huwelijken, verkrachtingen, verstotingen en gevallen van eerwraak die gebeuren in naam van culturele en religieuze tradities, en die vandaag vooral voorkomen binnen de moslimwereld. Al blijft hij niet blind voor vrouwenonderdrukking in de westerse wereld. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Mijn boek is niet zozeer een aanklacht, maar eerder een uitnodiging om opnieuw vanuit eenkinder- en mensenrechtenperspectief te denken. Neem nu de maximumfactuur in het onderwijs: dat lijkt te werken voor het basisonderwijs. Waarom kunnen we dan geen versie uitdenken voor het secundair onderwijs? Of denk aan vrije tijd: dat wordt vaak gezien als een extraatje. Maar uit cijfers blijkt dat een kwart van de Vlaamse gezinnen geen budget heeft voor één week vakantie per jaar. Interview door Stefanie Van den Broeck.
Halfweg de jaren 1980 kwam Friedländer als professor in Berlijn terecht. Tijdens een diner bij collega-historicus Ernst Nolte verzeilde hij in een pijnlijke discussie over de nazi-tijd en de Jodenvervolging. Kort daarop brak in Duitsland de zogenaamde Historikerstreit los (een debat over de plaats die de Holocaust moest krijgen in de (Duitse) geschiedenis). Martin Broszat. stelde voor het uitzonderlijk karakter van de nazi-periode in de Duitse geschiedenis af te vlakken. Friedländer bestreed dit sterk. Recensie door Peter Laroy.
De Bulgaars-Franse filosoof Tzvetan Todorov is dinsdag 7 februari 2017 overleden. Hij werd 77 jarig en laat een indrukwekkend oeuvre achter dat doordrenkt is van zijn humanistische levensvisie. Hij werd in onze contreien bekend door zijn boeken Herinnering aan kwaad, bekoring van het goede, De nieuwe wereldwanorde en Angst voor de barbaren. Wie een inzicht wil krijgen van deze boeken kan op onze website de recensies lezen. Hierna volgt een recensie van Dirk Verhofstadt.
In Jackie kruipt Oscarwinnares Nathalie Portman in de huid van Jackie Kennedy. De film vertelt het verhaal van de moord op John F. Kennedy en de vier dagen van nationale rouw door de ogen van deze charismatische First Lady. Een periode waarin de hele wereld zijn blik richtte op de beroemde weduwe. Een vrouw in rouw, die zich uiterlijk sterk moest houden om haar kinderen te troosten en een geschokte natie gerust te stellen en het beeld van haar echtgenoot voor de eeuwigheid historisch te bepalen.
De Arabische wereld is totaal nog niet klaar voor een constitutionele democratie. Het enige houvast van de auteur is het feit dat voor het eerst sinds het ontstaan van de Arabische staten het volk massaal op straat kwam om te protesteren tegen hun corrupte leiders. Ook de Franse Revolutie leidde niet meteen tot een democratie en was een jarenlang proces van vallen en opstaan, weet Zaougui. Maar één ding staat vast: dictators zijn geen deel van de oplossing. Sterker. Ze zijn het probleem. Recensie door Leo De Haes.
Wat vermag iemand als Trump op het wereldtoneel? Is hij slechts een golfslag van de geschiedenis? Of kan hij het hele schip – de liberale rechtsorde – doen kapseizen? De verkiezing van Trump is zonder enige twijfel een onrustbarende gebeurtenis, die zelfs een verstokte vooruitgangsdenker als ik somber stemt over de (nabije) toekomst. De man is een complete onbenul, een megalomane narcist, een rancuneuze en impulsieve driftkikker. Maar hoeveel schade kan hij aanrichten?
Trump staat in de VS niet alleen met zijn kritiek op landen die te weinig bijdragen voor defensie. Ook Hillary Clinton en Bernie Sanders klaagden dat aan tijdens de Amerikaanse voorverkiezingen. En ook Paul De Grauwe zei recentelijk dat de lage uitgaven van de meeste NAVO-landen niet duurzaam zijn. Het is dan ook een terechte aanklacht: landen zoals België hangen voor hun veiligheid bijna volledig af van andere. We liften mee op de inspanningen van landen als de VS en het VK.
