Een campagne, zoals “Dagen zonder Vlees”, krijgt de aandacht waar menig marketingbureau jaloers op zou zijn. De campagne roept op tot minder consumptie van vlees en vis. Daarnaast is er eveneens aandacht voor minder verpakkingen en minder voedselverspilling. Alle bewustwordingscampagnes ten spijt, het is het initiatief ontstaan vanuit een individu zoals u en ik, vanuit de samenleving, een vrijblijvende oproep waarbij we de vrijheid hebben om al dan niet mee te doen.
Anders dan in 2012, toen zich een tweestrijd tussen links en rechts aftekende, lijkt er nu eerder sprake van een vierstrijd. Enerzijds zijn daar de conservatieve partijen VVD, PVV en CDA en anderzijds de progressief-liberale stroming aangevoerd door D66, dat zich lijnrecht tegenover zowel de PVV als de conservatieve partijen opstelt. Dat blijkt ook uit het verkiezingsprogramma van de sociaal-liberalen dat het belang onderstreept van een open samenleving, individuele vrijheden, de rechtsstaat en Europa.
Als atheïst wil ik een betoog houden voor degelijk onderwijs over het christendom. Hiermee bedoel ik geen praat voor brave Hendrikken, maar kennis van de basisteksten, de essentiële dogma’s en de historische ontwikkelingen. Mensen van onze cultuur lopen verloren in hun confrontatie met geschiedenis, literatuur en kunst als die basiskennis ontbreekt. Daarbij we dringend werk maken van een strikt wetenschappelijke, ook historische studie, van de godsdiensten - inclusief hun ‘Kriminalgeschichte’.
Enzensberger typeert de islamitische zelfmoordterrorist als ‘de radicale verliezer’. Iemand die wraakzucht, machogedrag en zelfverachting gecombineerd met woede op de wereld in zich draagt. Het maakt hem tot een wandelende tijdbom met een kort lontje. Want zowat alles kan hem tot ontploffing brengen: een sociale vernedering, een seksuele afwijzing of het verlies van zijn baan. Hij voelt zich altijd het slachtoffer en heeft zowel een hekel aan zichzelf als aan de krachten die hem onderdrukken. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Harari stelt zich vragen over de toekomst van de mensheid, en nog niet van de eenvoudigste. Hij noemt zijn werk daarom “een kleine geschiedenis van de toekomst”. Denk nu niet dat het een doemscenario-boek is, maar zo zegt hij toch zelf: de mensheid moet met diverse uitdagingen rekening houden en vooral een oplossing bedenken. Die oplossingen krijgen we er niet bij. Daar zullen we zelf voor moeten zorgen. Zijn boek bezorgt alvast veel stof tot nadenken. Recensie door Lieven Pauwels.
Als uiteraard argeloos kind, geboren enkele jaren na het beëindigen van de oorlog, vertelt Ingridover haar min of meer achteloze kinderjaren “tijdens het Marshallplan”. Het verging haar als ieder kind, “je keek door kieren naar het leven van je ouders”, maar, “wat je ervan opving was slechts een glimp van de werkelijkheid”. Zij begon zich vragen te stellen: waarom ging haar vader nooit, maar dan ook nooit met haar naar de Antwerpse dierentuin? Waarom konden je vader en je oma het niet met elkaar vinden? Recensie door John Rijpers.
Het leven van de succesvolle schrijver Jan Meerman wordt ondersteboven gekeerd wanneer zijn moeder onverwachts een beroerte krijgt. Zijn flamboyante en levendige moeder verliest haar spraakvermogen. Haar spraak wordt herleid tot jammerlijke kreten en brabbeltaal. Jan worstelt in deze moeilijke periode met de deadline van zijn nieuwe roman. De confrontatie die Jan moet aangaan met zijn moeder dwingen hem om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten.
In liberale kring roept de stelling dat onze cultuur christelijk is nogal eens wat weerstand op. Natuurlijk, niet alleen het christendom heeft Europa gevormd. De Grieks-Romeinse cultuur heeft net zo goed hier een uiterst belangrijke rol bij gespeeld, net als pre-christelijke heidense religies. En zo zijn er vele andere invloeden geweest die Europa tot Europa gemaakt hebben. Maar dat alles neemt niet weg dat eeuwen van christendom cruciaal geweest zijn voor de totstandkoming van Europa.
Ontwikkeling en geboortebeperking zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Eén van de onderdelen van ontwikkelingssamenwerking moet dus het helpen organiseren en aanbieden van family-planning in de derde wereld zijn. Voor die landen is het een voorwaarde om er bovenop te raken en op vele plaatsen is men er zich van bewust. De vraag bestaat, is het niet bij de regeringen, dan toch bij een deel van de bevolking. Vooral vrouwen zijn daarbij de vragende partij.
Stel: een jongerenbende van Gents-Turkse origine bedreigt een Gentse man van 85, al jaren. Ze vernederen hem als hij buitenkomt. Ze spuwen in zijn gezicht. Ze slaan om de paar weken zijn ramen in. Er volgen ontelbare andere pesterijen. Want de man, Hendrik, hangt slogans uit tegen onverdoofd slachten. En dat vinden sommige mensen niet leuk. Vorige week is Hendrik door jongeren voor zijn deur bewusteloos gestampt. Is dat belangrijk nieuws? Ja. Want de feiten zijn bij politie, justitie en pers al jarenlang bekend zonder dat iemand echt optreedt.
Ik ontmoet Jan op een laatste zonnig terrasje. Nog voor ik mijn eerste vraag kan stellen, praat hij al honderduit over zijn nieuwe boek Vergeten vrouwen. Een tegendraadse kroniek van België. De publicist, verslaggever, acteur en televisiemaker, gewezen hoofd- en eindredacteur van onder meer ‘Royalty’, ‘Histories’ en ‘Kwesties’, is duidelijk begeesterd door het onderwerp. Hij spreekt vol overgave over de bijzondere vrouwelijke figuren en “het mysterie en de macht van de vrouwelijke geest”. Interview door Sien Simons.
Westerman beschrijft de manier waarop men in Nederland vroeger omging met terroristen. Men poogde ze via onderhandelingen tot ‘betere’ gedachten te brengen, tijd te winnen en ze op die manier af te matten tot ze zichzelf zouden overgeven. Het ultieme doel was toen het redden van levens. ‘Nederland was gaan geloven in de goedheid of anders de verbeterlijkheid van mensen. Daar hoorde bij dat je terroristen niet doodschoot, maar de kans gaf om tot inkeer te komen,’ schrijft de auteur. Recensie door Dirk Verhofstadt.
In dit interviewboek spreekt de vroegere journalist en romancier Joost Niemöller met eenendertig ‘autochtone’ Nederlanders over de doorgeschoten politieke correctheid en de malaise die zij ervaren bij de rituele lofzang op de ideologie van het multiculturalisme, bij de ‘zegeningen’ van de migratie, bij de ‘verrijking’ van de diversiteit en bij het vredevolle karakter van de islam. Dit werk is het eerste waarin men de gewone Nederlander daarover aan het woord laat. Recensie door Wim Van Rooy.
De conclusie van Stiglitz over de euro is duidelijk. Volgens hem zijn er maar twee mogelijke antwoorden voor de problemen: meer Europa, of minder Europa. Een behoud van de eurozone zoals ze is, zal een verdere integratie enkel in gevaar brengen. Zelf kiest Stiglitz dan ook voor meer Europa om de problemen op te lossen. Het boek wordt zeer interessant wanneer Stiglitz ingaat op de vraag waarom hij het Europese project zo belangrijk vindt. Hiervoor haalt hij het belang van de Verlichting aan. Recensie door Johannes Derboven.
Shifa Gardi, een Iraans-Koerdische journaliste stierf zondag toen een boobytrap die was geplaatst door leden van de Islamitische Staat, afging. Gardi was bezig met het maken van een reportage over een massagraf in de Valley of Death in het zuiden van Mosul waar IS al meerdere duizenden lijken zou hebben gedumpt. De Amerikaanse vertegenwoordiger in Irak noemde Gardi ‘alles waar IS bang voor is: een vrouwelijke journaliste die hun leugens onthult’. Ze stond bekend als een van de moedigste verslaggevers in Irak.
Op 43-jarige leeftijd wordt de eens bejubelde acteur geconfronteerd met zijn tanende glorie. De gillende meisjes van toen zijn nu mama’s met een gezin en een nieuwe generatie Franse steracteurs staat voor de deur. Pierre Niney en Gaspard Ulliel zijn de nieuwe ronkende namen in de showbusiness. Guillaume besluit om zijn huiselijk leventje met Marion Cotillard (gespeeld door Marion Cotillard) helemaal overhoop te halen, tot grote verbazing en hulpeloosheid van zijn entourage.
Politici zijn mannen en vrouwen, geen heiligen. Maar het is een feit dat de politieke klasse gefaald heeft, dat ze het hart van de mensen heeft gebroken. Ze moet dringend haar leven beteren en weer vertrouwen scheppen, zeker bij de jongeren. Het gaat niet alleen over de graaicultuur, het gebrek aan transparantie, de arrogantie, de wereldvreemdheid. Het gaat ook over het gemis aan hartstocht voor de kleine dingen die ons een ziel geven. De affaires raken slechts een deel van de politici, maar we worden er wel allemaal door besmet.
Voor Maarten Boudry is het duidelijk: links mag niet langer de kop in het zand steken als het over multiculturele zaken gaat. En niet alle bezorgde burgers wegzetten als racistisch klootjesvolk. “Kijk naar wat er vorig jaar gebeurde in Keulen. Daar was de eerste reflex dat er vooral niet uitgesproken mocht worden dat het wat te maken had met migratie of islam. Of de aarzeling van de CIA om de telefoongesprekken vrij te geven van de dader van de schietpartij in een homoclub in Orlando. Want in die gesprekken ging het over de islam.”
Burgers willen een Europa dat perspectief biedt, vrijheid hoog in het vaandel draagt en deze garandeert. Ze vragen een meer democratisch gecontroleerde en kwaliteitsvollere globalisering. Het is een belangrijke werf waarmee Europa het verloren vertrouwen kan herstellen. De ogen sluiten kan niet. Ten minste als we niet wakker willen worden in een Hobbesiaanse wereld waarin we vanachter eigen grenzen, welvaart en vrede willen behouden. Daarom is het meer dan ooit tijd voor een strijdbaardere open samenleving.
“Builing walls, dividing nations and stopping commerce do not help anyone in the long run, especially the poor and vulnerable.” Clegg koestert een optimistisch wereldbeeld. Hij weigert zich neer te leggen bij het doemdenken dat Europa en de wereld in zijn greep heeft. Clegg geeft ruiterlijk toe dat hij strategische en politieke vergissingen heeft gemaakt als vicepremier, maar hij blijft geloven dat de liberale boodschap dat het enige antidotum is voor het nefaste nationalisme en populisme. Recensie door Dirk Verhofstadt.
