Het kwaad is geschied – Bert Cornelis
Na de lange hete zomer zag de begrotingstoestand van ons land er dramatisch uit. Stijgende rente, stijgende inflatie, hoge energieprijzen, nul economische groei en een verschrompeling van de industrie. De Belgische schuld bereikte een alarmpeil en de Staat stevende op een financiële crisis af. Premier Bart De Wever heeft door de mislukte begrotingsbesprekingen en de politieke crisis die daarop volgde, het politiek gevaar van het debacle niet kunnen afwenden. Of er al dan niet vervroegde verkiezingen komen, zal aan deze dramatische toestand van het land niets meer kunnen veranderen. Het kwaad is geschied.
Wat gaat er in het hoofd van De Wever om? Hij zal wellicht nog proberen om uit de crisis te geraken. En mocht dat ter elfder ure nog lukken, dan zal hij in het rijtje van grote Belgische staatslieden terechtkomen. Maar de kans is groot dat hij mislukt, en dan zal hij de schuld volledig in de schoenen van België schuiven. Zijn goede relatie met het Staatshoofd die hij naar verluidt zou hebben opgebouwd, kan hem dan geen moer meer schelen. Het enige wat hem dan nog zal interesseren is een nieuwe staatshervorming, om de Belgische Staat te ontmantelen, het confederalisme af te kondigen, via een nieuwe financieringswet de economie van Vlaanderen ‘veilig te stellen’, en zodoende het N-VA-programma te realiseren. Wie een Vlaams nationalist naar de Wetstraat 16 heeft gestuurd, had dit op voorhand kunnen weten. Het mislukken zal volgens De Wever vast en zeker ‘de schuld van de anderen’ zijn.
Calimero
De houding van premier De Wever heeft voor behoorlijk veel wantrouwen gezorgd. Bijzonder verhelderend hierover is de tekst die we vonden op de Facebook-pagina van de CD&V-politicus Erik Van Rompuy. Al lang van het actieve politieke toneel verdwenen, maar nog vol van vlijmscherpe en rake analyses. We citeren even Van Rompuy: ‘Ik had een laatste keer een gesprek met hem [Bart De Wever, nvdr.] in 2008 naar aanleiding van de splitsing van het kartel CD&V-N-VA toen hij weigerde mee te stappen in de plannen van CD&V voor de zesde staatshervorming en de splitsing van BHV. Sinds hun stichting in 2004 heeft N-VA nooit een gram bijgedragen tot meer Vlaamse autonomie. Enkele maanden terug zei hij dat de Vlamingen het “fort” België moeten bezetten. In zijn nieuwe “fortdoctrine” zei hij dat N-VA de federale instellingen wil bezetten om vervolgens de federale Staat te hervormen naar Vlaams model. Exit het confederalisme. Nu is de Staatshervorming terug omdat hij er blijkbaar niet in slaagt de zinkende Titanic te redden. Hoe het gaat aflopen weet ik niet maar van één ding ben ik zeker: het zal zeker zijn schuld niet zijn. Hij is een echte Calimero die zich altijd als slachtoffer opstelt.’
Van Rompuy slaat de nagel op de kop. Eens De Wever zal ondervinden dat zijn “Fort België” niet meer te redden is, zal de Vlaams nationalist opnieuw het aloude credo “België Barst” bovenhalen. Het zit in de genen van de nationalist De Wever. Ondanks zijn federaal premierschap en zijn verblijf in de Wetstraat 16 is dit anti-Belgicisme niet uit zijn DNA verdwenen. Het zal na een periode van onzichtbaarheid en sluimer opnieuw opflakkeren, en wie weet denkt hij in deze moeilijke omstandigheden wel dat de tijd voor de ware Vlaamse onafhankelijkheid is aangebroken.
Intussen heeft De Wever door de politieke crisis flink van zijn gezag moeten inleveren. Zijn politieke macht wordt beetje bij beetje uitgehold. En een premier die niet langer zijn coalitie kan bewegen, of ze heruitvinden, zoals de Nederlandse minister-president Rob Jetten, verliest zijn politieke zwaartekracht. En voor iemand die zo lang op zijn persoonlijk gezag heeft gebouwd, is dat misschien wel het meest gevaarlijke scenario.
Koningsdrama
Het koningsdrama zal zich stilletjes voltrekken. De Wever heeft jarenlang aan de zijlijn van de Belgische geschiedenis gestaan, met een blik van een historicus die het verval van de Staat België registreerde en met de scherpe tong van een polemist de ondergang becommentarieerde. Hij kreeg plots de sleutel van het paleis in handen, maar zal hiervoor ook de rekening krijgen. De Wever is zelf een product geworden van het door hem zo verfoeide Belgische compromis, de politieke stilstand en de vermoeidheid van het systeem. De recente politieke crisis is daarvan het pijnlijke bewijs. Het gebrek aan behendigheid heeft hem parten gespeeld. Hij kon de MR niet overtuigen om haar fiscale lijn te verlaten. Hij stond machteloos naar het politieke intellect van Frank Vandenbroucke te staren die voluit de verdediging van de zwaksten op zich heeft genomen. Regeren is nog wat anders dan historische analyses maken, gelardeerd met Latijnse uitspraken, en voor de rest het woord te laten voeren door zijn kat…
Bert Cornelis
De auteur is hoofdredacteur van Volksbelang, het tijdschrift van het Liberaal Vlaams Verbond


