We weten dat een mens ongeduldig is, ook in zijn streven naar idealen. En toch. De mens, de Europeaan, zal geduld moeten hebben én moed, voor gedurfde politieke participatie die zich niet beperkt tot sporadisch stemmen. Het Brits referendum is een experiment 'fraught with danger' en zeker geen voorbeeld van een voorzichtige rationele stapsgewijze weg, maar anderzijds biedt ze ook de kans op een nieuw begin. Het Europese project is niet dood, maar verstikt in de droom van een snelle realisatie.
Bobbejaan Schoepen componeerde, zong, floot, jodelde en acteerde een geweldige carrière bij elkaar. Hij verkocht miljoenen platen en toerde de wereld rond. Moe van het reizen kocht hij moerassig domein, bouwde er een studio en een concertzaal, wat uitgroeide tot een succesvol pretpark. Het leven denderde voorbij. Dicht bij de dood vraagt hij zich af of hij de juiste keuzes maakte. Bobbejaan is een intieme documentaire over het leven zelf. Over de ontroerende energie waarmee Bob verzorgd wordt door zijn echtgenote Josee.
Op 14 juni 1846 werd de Liberale Partij opgericht in Brussel. De bijeenkomst stond onder leiding van Eugène Defacqz. Er werden zes kernpunten naar voren geschoven: kieshervorming, onafhankelijkheid van de openbare macht, uitbouw van het openbaar onderwijs, herziening van de conservatieve wetgeving, toename van het aantal volksvertegenwoordigers en senatoren en het verbeteren van de levensomstandigheden van de werkende klasse. Tekst van Peter Laroy.
‘Obesitas is gevaarlijker dan terrorisme’, zo citeert wetenschapsjournalist Rik Peters de Amerikaanse hoogleraar gezondheidsrecht Lawrence Gostin. Dat is een interessant perspectief. Bij terrorisme is de vijand de ander; bij obesitas ben jezelf de vijand. Obesitas is het geval van heel veel foute voedselkeuzes. Zoveel tijd en geld en aandacht als er wordt besteed aan terrorisme, zo weinig aandacht aan hoe wij eten en de gevaren van voedsel. Recensie door Floris van den Berg.
Als je Ignaas Devisch al eens gezien of gelezen hebt in één of ander interview, maak je meteen de bedenking dat hij en hij alleen de geknipte persoon moet zijn om vol geduld de fundamenten en drijfveren van de menselijke onrust en rusteloosheid (jawel, er is wel degelijk een onderscheid) uit te benen en ons hapklaar voor te schotelen. Onze nogal onbehouwen omgang met tijd, rust en vooral rusteloosheid is universeel. De mens van vandaag kampt er nagenoeg zijn hele leven mee. Recensie door Rudi Collijs.
Mensen streven naar veiligheid en dat op alle mogelijke terreinen. Dat gaat zowel over de strijd tegen het terrorisme, bescherming tegen inbraken, regels voor een veiliger verkeer, gezond voedsel, en dergelijke meer. Voor meer veiligheid rekenen we steeds meer op de overheid en zijn we bereid een deel van onze vrijheid op te geven. Maar is dat een goede zaak? Over deze vraag schreef de Nederlandse onderzoeker Gerben Bakker het handboek Ethiek en veiligheid. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Onze eerste opdracht is sensibiliseren, werken aan een rechtvaardige wereld, rechtlijnig zijn in onze visie en standpunten, onze visie sterk onderbouwen, strategieën uitbouwen op langere termijn, ons verhaal laten doordringen in elke huiskamer, in elke uithoek, in de hele wereld liefst. Onze visie en know-how uitdragen naar andere landen waar men de mensen nog steeds als slaven behandelt. Alle mogelijke communicatienetwerken opzetten om de werknemers te verenigen, niet alleen bij ons, maar over de hele wereld.
Het voorstel van Patrick Dewael om de Grondwet te herzien en om in het bijzonder aandacht te besteden aan ‘het karakter van de staat en de fundamentele waarden van de samenleving’ is alvast een stap in de goede richting. Dewael stelt terecht dat de Grondwet het kader vormt voor onze fundamentele waarden, rechten en vrijheden. Tegelijkertijd kan echter niet ontkend worden dat ‘heel wat burgers zich zorgen maken over de gevolgen van migratie’ en over het behoud van deze waarden, rechten en vrijheden.
Nog niet zo lang geleden namen kinderen van elf of twaalf jaar niet eens deel aan de ramadan, zegt Jacky Goris – volgens de officiële islamvoorschriften zou dat ook niet nodig zijn. Maar sommige leerlingen zijn nu strenger voor zichzelf. Niet alleen schrappen ze eten en drinken tussen zonsopgang en zonsondergang, maar nemen ze ook andere, extreme houdingen aan. Sommigen willen niet meer zwemmen omdat de kans bestaat dat ze een slok water binnenkrijgen, of ze zien de muziekles als haram.
Meer gelijke kansen creëren door de inkomensongelijkheid te verminderen lijkt voor België niet de efficiëntste beleidsoptie. De inkomensongelijkheid is al laag, zonder hoge sociale mobiliteit. Om tot meer gelijke kansen te komen lijkt het beter meer te focussen op andere maatregelen voor de lage inkomensklassen. Naast de financiële focus, die uiteraard belangrijk blijft, moet men inzetten op ondersteuning zoals kwaliteitsvolle kinderopvang tegen zeer lage kosten voor lage inkomens en intensieve gezinsondersteuning aan huis.
