De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging heeft na de aanslag op Charlie Hebdo in januari 2015 met overtuiging ‘Je suis Charlie’ gezegd. Geroepen hebben we het gedaan. We deden dat al voordien, toen er in november 2011 een molotovcocktail naar de kantoren van Charlie werd gesmeten. Toen was iedereen oorverdovend stil. Zolang we bestaan, voeren we al een pleidooi voor vrijheid van meningsuiting. Dit Charter zal daar geen verandering in brengen. We achten er ons (of onze leden) niet door gebonden.
Natuurlijk was Di Rupo al de tijd perfect op de hoogte wat Mayeur uitrichtte. Brussels PS-voorzitter Laurette Onkelinx hield hem al die jaren de hand boven het hoofd. Het advocatenkantoor van haar man poogde in extremis de aanvallen op Samusocial te verijdelen. In een strak georganiseerde partij als de PS weet de topalles. Maar voor Di Rupo en Onkelinx is macht het belangrijkste en is ethiek daaraan ondergeschikt. Politieke benoemingen zijn de regel en schandalige constructies en cumuls worden gedoogd.
‘Beste paus, Wees eens eerlijk, wat nonkel gedaan heeft is geen kleine zonde, een dwaling kun je het ook niet noemen. Het was meer dan een spelletje of een relatietje, zoals hij het vertelde live op tv.’ Mark Vangheluwe is de neef van ‘nonkel bisschop’ Roger Vangheluwe. Hij was pas vijf jaar oud toen hij voor de eerste keer misbruikt werd door zijn nonkel: ‘Het feit dat hij toen over mijn leven besliste, het een andere wending gaf, maakt me heden nog razend en het verlamt me van boosheid.’ Recensie door Karel Van Dinter.
Er is geen gebrek aan boeken over Poetin en ze worden telkens nog omvangrijker ook. Hubert Smeets vertelde zijn verhaal De wraak van Poetin op 360 pagina’s, Hutchins en Korobko hadden 437 pagina’s nodig en bij Myers zijn het er 607 geworden. En op korte tijd is de Nederlandse vertaling al aan zijn vijfde druk toe. Myers was acht jaar correspondent voor The New York Times in Moskou en verbleef er nog eens anderhalf jaar om dit boek te schrijven. Recensie door Jef Abbeel.
We hebben geen God nodig om te beseffen wat we voor de zwakkere medemens moeten doen. Het verzet tegen een almachtig technologisch systeem dat ons zou knechten moeten we niet counteren door te bidden of te vasten (ook dat stelt de auteur voor) maar door de vermogens van elke mens te ontplooien en hen daarbij te helpen. In feite valt die hele geluksmachine die Frank Mulder zo verkettert nog best mee. We hebben het nog nooit zo goed gehad. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Adam Smith werd in 1723 in Kirkcaldy (Schotland) geboren, als enig kind. Op veertienjarige leeftijd ging Adam naar de Universiteit van Glasgow, waar hij theologie ging studeren. Van grote betekenis voor Adam Smiths ontwikkeling was zijn vriendschap met David Hume, die publiceerde op het gebied van geschiedenis, economie, kunst en filosofie. Smith had zoveel succes, dat hij benoemd werd tot hoogleraar in de logica en later in de moraalfilosofie aan de Universiteit van Glasgow. In 1776 verscheen zijn boek The Wealth of Nations, dat onmiddelijk een succes was. Door dit boek wordt Adam Smith algemeen gezien als grondlegger van de economische wetenschap.
In 1975 klom Chuck Wepner uit New Jersey in de ring voor een bokswedstrijd tegen Muhammad Ali. Hij ging knock-out, maar zijn kamp werd wereldberoemd. Liev Schreiber speelt nu de echte Rocky. Ten tijde van de wedstrijd had Wepner het gevoel dat hij het middelpunt van de wereld was, waardoor zijn leven van de rails geraakte. Dat thema maakt van ‘The Bleeder’ veel meer dan een film over boksen: in een wereld die geobsedeerd is door roem en succes wordt het erg actueel.
Naegels heeft een punt: belerende vingertjes en een cultus van morele zuiverheid zijn geen goede strategieën om harten voor zich te winnen, van wie die harten ook zijn. Iemand die zichzelf persoon moreel superieur waant, en daar ook mee te koop loopt, wekt ergernis op. Maar dat bepaalde ideeën, waardenstelsels, kennismethodes en samenlevingsvormen 'superieur' zijn? Dat vind ik nog steeds evident, zowel in de context van de strijd tegen islamisme als racisme.
Iedereen is vrij om te vasten, dit gebeurt uit eigen vrije wil, schreef Maarten Boudry. Dus, denk ik dan, moet een derde partij als de werkgever of de andere werknemers hier niet mee geconfronteerd worden. Meer nog, het lijkt mij zeer ongewenst om hier als werkgever, zelfs uit eigen vrije wil, flexibeler op te reageren. Net zoals politiek hoort religie niet thuis op de werkvloer en de werkgever kan dus maar beter blijk van gelijk respect voor al zijn mensen hanteren.
Na elke vreselijke aanslag in Europa , wordt steeds emotioneel gezegd datwe gewoon verder moeten leven zoals we dat gewoon zijn, omdat we anders in de kaarten van de terroristen spelen. Ook na de aanslagen van Manchester en Londen bleven sommigen dat zeggen. Maar er is een limiet op dat soort oproepen, want er komt een moment dat dit begint te lijken op wegkijken. Ik denk dat het hoog tijd is om de toestand bij zijn naam te noemen: we zijn in een staat van oorlog.
Bart Haeck probeert uit te zoeken waarom, zelfs in Vlaanderen, nog zo weinig overblijft van het oorspronkelijk onvoorwaardelijk geloof in het Europees project. Daarvoor gaat hij dieper in op de “politiek politicienne” rond zeven cruciale “kantelmomenten” in de recente geschiedenis van de EU, met name: het dossier Griekenland, de Brexit, het fenomeen van de Poolse loodgieter, de migrantencrisis, het Oosterweeldossier, de houding tegenover de multinationals, en de verweesde boeren. Recensie door Mark Bienstman.
Nieuwe Vrijheid is opnieuw een even vurig als aanstekelijk pleidooi voor een optimistisch vrijheidsideaal. Het boek leest als een trein en bevat een wervelwind aan frisse ideeën voor een betere toekomst. Bovenal is het een krachtige oproep tot zelfbeschikking en emancipatie, over grenzen en generaties heen. Met deze oproep wil Rutten ons allen wakker schudden. Wij moeten de vrijheid heroveren en opeisen, zowel in naam van onszelf als voor iedereen die nog onderdrukt wordt. Recensie door Frederic Heylen.
Ik mag hopen dat dit boek niet enkel de problematische aspecten van religieus fascisme aankaart, maar beleidsmakers doet nadenken over de individuele en sociale push- en pull factoren die maken dat individuen zich beter voelen in een theocratie dan in onze liberale democratie. In dat opzicht hoop ik ook dat er op basis van dit boek verder wordt nagedacht over die andere aspecten: preventie en repressie vormen een geheel, dat zijn communicerende vaten in de strijd tegen terreur. Recensie door Lieven Pauwels.
Het Liberaal Archief en Liberales organiseren de voorstelling van het boek Samenleven met gezond verstand van de filosoof en publicist Patrick Loobuyck. In het boek gaat hij op zoek naar positieve elementen in ons huidige samenlevingsmodel. We mogen ons niet uit elkaar laten spelen door populisme en negativisme, maar we moeten ons inspannen om te verbinden in plaats van te polariseren. Deze boekpresentatie vindt plaats op 14 juni 2017 om 20 uur in het Liberaal Archief. Daarna volgt een gratis receptie. De inkom is vrij, maar inschrijven moet op info@liberales.be.
Félicité, een vrijgevochten, fiere vrouw, is zangeres in een bar in Kinshasa. Haar leven wordt volledig overhoop gehaald wanneer haar 14-jarige zoon het slachtoffer wordt van een motorongeval. Om hem te redden, gaat ze koortsachtig op zoek naar een oplossing in de zinderende straten van Kinshasa, een bruisende stad vol muziek en dromen. Op haar pad komt ze Tabu tegen. De film gooide hoge ogen op het laatste festival van Berlijn en werd er terecht bekroond met de Zilveren Beer (Grote Prijs van de Jury).
Seksisme begint thuis en verspreidt zich binnen alle domeinen van de samenleving, ongeacht de wetten van het land. Vrouwen mogen blij zijn als iemand het merkt en voor hen opkomt, want vreemd genoeg vinden sommigen dat het misschien niet zo slecht gaat met hen. Zo banaliseer je seksisme en andere vormen van geweld tegen vrouwen. Door de eeuwen heen is de wereld erop vooruitgegaan, maar dat geldt meestal niet voor de mindset over vrouwenrechten.
Na de schandalen in intercommunales besloot het federale parlement een werkgroep politieke vernieuwing op te richten. Hoewel het hoofdzakelijk de taak is van de deelstaatparlementen en -regeringen om de misbruiken in die intercommunales aan te pakken, levert de werkgroep in het federaal parlement ook belangrijke resultaten op. Het doet het politieke bestel deugd om eens in de zoveel jaren voor de spiegel te staan en alle regels, praktijken en vergoedingen tegen het licht te houden.
Patrick Loobuyck heeft met Samenleven met gezond verstand een rijk, boeiend en inspirerend boek geschreven. Het is tegelijk geëngageerd en genuanceerd. De auteur is terecht zelfbewust en streng op de handhaving van de morele principes waarop onze samenleving rust en meegaand (accommoderend) als die niet in gedrang komen. Ik wou dan ook dat iedereen dit boek las, en met iedereen bedoel ik ook leden van religieuze minderheden, om niet te zeggen moslims. Recensie door Leo De Haes.
Als er al een kwalificatie zou moeten gegeven worden aan deze ecomodernisten, dan zou mijn voorkeur eerder gaan naar wat Tony Blair in het politieke debat van eind vorige eeuw de ‘derde Weg’ noemde. De problemen zeker niet negeren of minimaliseren, maar ook niet komen aandraven met oplossingen die op papier wellicht heel juist en correct zijn, maar waar nog géén maatschappelijk draagvlak voor bestaat. Dus laat ons – via kleine stapjes – heel pragmatisch aan de weg timmeren. Recensie door Mark Bienstman.
De nazi-obsessie met kunst is bekend. Schilderijen van Oude Meesters waren het meest gegeerd. Ze werden met honderden tegelijk uit privécollecties en musea geroofd en vooral door Hitler en Goering in beslag genomen, Hitler voor zijn Führermuseum in Linz, Goering voor zijn privécollectie in zijn villa bij Berlijn. Ook zogenoemde ontaarde kunst kreeg het bezoek van de rovers. In 2013 schreef de Zweedse journalist Anders Rydell er met De plunderaars een voortreffelijk boek over. Recensie door Joseph Pearce.
