Het stemrecht dient niet louter te worden gezien als een recht van de burger, maar evenzeer als een noodzaak voor de overheid om van elke stemgerechtigde diens waardeoordeel over de omgang van de staat met de verkregen rechten te kunnen bekomen. Een opkomstplicht die dat stemrecht faciliteert, heeft daarom absoluut zijn plaats in een liberale democratie, net omdat ze helpt de rechten van het individu en het voortbestaan van de democratische basis van de staat te garanderen.
In Het Laatste Nieuws van zaterdag, 18 maart, pleit gezondheidseconoom Lieven Annemans voor het invoeren van een maximumprijs voor behandelingen: om de gezondheidsprijs betaalbaar te houden, zou één jaar extra leven slechts 40.000 € mogen kosten. Als liberaal mutualist kan ik in zulke gedachtegang nooit inkomen. Het plakken van een prijs op een mensenleven druist volledig in tegen de solidariteitsgedachte die het fundament is van onze ziekteverzekering.
Religie leidt alvast niet tot integratie van de nieuwkomers in de Nederlandse samenleving, maar vormt er juist een struikelblok toe. Tal van religieuze praktijken brengen ons verder van het ideaal van een religieus neutrale staat. Van der Blom geeft verschillende voorbeelden van mensen die omwille van hun religieuze overtuiging uitzonderingen vragen op algemene regels. Ze worden daarbij vaak gesteund door het ‘Centrum voor Gelijke Behandeling’, wat op zich een contradictie vormt. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Van den Bergs opvattingen over religie passen duidelijk in de nieuw atheïstische stroming, die voornamelijk bekend is door de werken van Richard Dawkins, Daniel Dennett, Sam Harris en Christopher Hitchens. Met deze nieuwe atheïsten deelt Van den Berg dat hij religie niet alleen als onwaar, maar ook als moreel verwerpelijk beschouwt omdat het tot veel pijn en ellende leidt: “Religie is niet de bron van alle kwaad, maar wel van veel door mensen veroorzaakte pijn en ellende.” Recensie door Tom Roth.
De Romanovs is een verslag van een conflict dat alle Russische regimes, en bij uitbreiding de hele Russische samenleving, sinds mensenheugenis teistert: de strijd tussen ‘westerlingen en ‘slavofielen’. De eersten willen democratie en moderniteit naar westers model, de laatsten cultiveren een Russisch nationalisme dat zowel afkerig is van het ‘slappe, decadente Westen’ als de eigen uitzonderlijke, op orthodoxie en autocratie gestoelde, identiteit idealiseert. Recensie door Joseph Pearce.
Claire is de eerlijkheid zelve. Als vroedvrouw heeft ze haar hele leven gewijd aan dat van anderen en brengt ze kinderen met zachte hand ter wereld. Maar nu het einde van haar carrière nadert, begint ze haar plaats en haar vaardigheden in vraag te stellen. Op een dag krijgt ze een telefoontje van Béatrice (Catherine Deneuve), de extravagante maîtresse van haar overleden vader die 30 jaar eerder spoorloos verdween. Hoewel ze elkaars totale tegenpolen zijn, helpen onthullingen van oude geheimen hen de verloren jaren terug in te halen.
Bepaalt de mens hoe hij omgaat met techniek of bepaalt de techniek het handelen van de mens? Dit is de vraag die Marcel Becker stelt. Het is de gekende tegenstelling tussen het instrumentalisme en het technologisch determinisme. Intuïtief zouden we opteren voor het eerste, maar de massale opkomst van de digitale media geven voeding aan de tweede visie. En dat kan problematisch zijn, want ‘technologie die de keuzes voor mensen maakt, leidt tot verzwakking van het morele besef,’ aldus Becker. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Met Mill, zo stelt Kelly, bevond Herzen zich zo op een “verlaten kust”. Toch was dat individualisme niet Herzens eindpunt. Hij toonde de bereidheid zich te scharen achter een nieuwe vlag, die van het socialisme, zij het een zeer specifieke, Slavische vorm, een ‘commune-socialisme, dat in aanloop naar de revoluties van 1848 de kant van de boeren, arbeiders en kleine producenten koos, een socialisme niet geheel onvergelijkbaar met dat van de Brit Robert Owen. Recensie door Daniël Boomsma.
Pieke beschrijft de vele veranderingen in China sinds 1989. Hij toont aan hoe veerkrachtig de partij is en hoe de economie blijft groeien (hoewel die groei afneemt), hoe de communistische macht en de kapitalistische economie in China hand in hand gaan en elkaar ondersteunen, hoe vrij en tegelijk onvrij de Chinezen zijn, hoe de CCP ervoor zal zorgen dat Taiwan, Tibet en Xinjiang tot de Chinese natie zullen blijven horen en hoe de Chinese diplomatieke en militaire macht blijven toenemen. Recensie door Jef Abbeel.
De jaren '50 zijn geen pretje voor een doorsnee Afro-Amerikaans gezin. De rassenstrijd woedt in alle hevigheid. En in het oog van die storm leeft Troy Maxon (Denzel Washington). Hij verdient zijn brood als vuilnisman en tracht zijn familie te bewapenen tegen de harde realiteit. Eens droomde hij van een professionele honkbalcarrière, maar toen de major leagues eindelijk zwarte spelers toelieten, was hij te oud. Zijn verloren droom vreet aan hem en dus neemt hij een beslissing die zijn gezin verscheurt.
Wat bij ‘Dagen Zonder Vlees’ volledig ontbreekt, is de link tussen vleesconsumptie en dierenleed. Hoewel klimaatopwarming redelijk abstract is, valt dierenleed makkelijker voor te stellen. Het leed van dieren zal in zekere mate overeenkomen met het lijden zoals we dat als mens zelf ervaren. Maar blijkbaar is het makkelijker om vegetarisme te promoten door in te spelen op de negatieve milieu-implicaties hiervan, dan door te wijzen op het dierenleed in de vleesindustrie.
Ik probeer aan te tonen dat een vermogensbelasting een beter alternatief is dan de meeste bestaande belastingsystemen, met uitzondering van taksen en accijnzen op producten of diensten met een maatschappelijke kost. Wat hier uiteraard niet uitgewerkt wordt, is hoe zo een systeem er in de praktijk zou moeten uitzien en wat de effecten ervan zouden zijn op ons macro-economisch model - denk bijvoorbeeld aan de inflatie. De enige manier om hier antwoorden op te vinden is om na een uitgebreid onderzoek ook in de praktijk te gaan experimenteren met dit nieuwe belastingsmodel.
Hoewel katholieke scholen de (grondwettelijke) vrijheid hebben hun eigen identiteit in de verf te zetten en hiertoe bijvoorbeeld Rooms-katholieke godsdienst kunnen inrichten, mag deze vrijheid niet ten koste gaan van andere rechten en vrijheden, zoals de individuele godsdienstvrijheid, het recht op arbeid en het principe van non-discriminatie. Door het overwicht aan katholieke scholen in Vlaanderen én door de eis om gedoopt te zijn, komen deze rechten en vrijheden echter in het gedrang.
De Nieuwe Globalisering heeft belangrijke implicaties. Trump droomt van invoertarieven. Theresa May, samen met de Brexiteers die haar aan de macht hebben gebracht, dromen van een nostalgisch nationalisme waarin ze controle verkrijgen over de grenzen. Dit zal onvermijdelijk tot invoertarieven leiden. Landen die zo iets doen snijden zich af van de internationale productienetwerken die het kenmerk zijn van de Nieuwe Globalisering. Als ze dat doen zullen ze geconfronteerd worden met een groot verlies aan competitiviteit.
Hoewel Cheviron en Pérouse hun best doen om de positieve invloed van Erdogan op de Turkse samenleving te onderstrepen, valt op dat ze daar slechts enkele bladzijden voor nodig hebben. De rest van het boek is een ondubbelzinnig kritisch portret van een gewiekste, maar ook licht ontvlambare en botte populist die onder het mom van democratische verbeteringen zijn land meer dan ooit heeft geïslamiseerd en gepolariseerd. Erdogan de nieuwe vader van Turkije? Het vraagteken is op zijn plaats. Recensie door Joseph Pearce.
Caïro, zomer 2013, twee jaar na de Egyptische revolutie die een eind maakte aan de dictatuur van Hosni Moebarak. Tijdens de afzetting van de islamitische president Morsi baant een politietruck vol opgepakte demonstranten zich een weg door de gewelddadige protesten. In de celwagen zitten aanhangers van de Moslimbroederschap, een westerse journalist en een gesluierde vrouw. Kunnen de gedetineerden hun uiteenlopende politieke en religieuze achtergronden overbruggen, en een kans maken om te overleven?
Timmermans bepleit terecht dat we meer dan ooit bereid moeten zijn om op te komen voor onze waarden, waaronder het ontzien en respecteren van minderheden en andersdenkenden. Maar, en dat schrijft hij niet, ook resoluut en veel harder opkomen voor onze fundamentele liberale grondrechten zoals de vrijheid van meningsuiting, de scheiding van geloof en staat, de gelijkwaardigheid van elke mens en van man en vrouw in het bijzonder, en het recht op zelfbeschikking. Recensie door Dirk Verhofstadt.
Zolang populisten binnen de grenzen van de wet blijven, moeten ze op een democratische manier worden bestreden. Het is geen goed idee om populisten uit te sluiten. Ze vertegenwoordigen nu eenmaal een deel van de kiezers. Maar populisten moeten vooral een koekje van eigen deeg krijgen. Feiten bestrijden met feiten, de taal spreken die ook zij spreken. En we moeten vooral nagaan waar het misliep en antwoorden bieden op de bezorgdheden en vragen van de bevolking. Recensie door Peter Laroy.
Het toekennen van nieuwe vakantiedagen op basis van religieuze voorkeuren zou kerk boven staat stellen, wat een ernstige aanfluiting zou zijn van onze seculiere staat, en is dus not done. Bovendien zou het nogal chaotisch worden als elkeen begint met vakantiedagen op te eisen op basis van zijn of haar persoonlijke religie: er zijn immers meer dan 200 religieuze feestdagen. Gelukkig viel dit jaar mijn eigen hoogdag op een zondag zodat ik als Pastafarian ten volle mijn rituelen kon beleven.
Hoeveel mensen kent u die vroeger moslim waren, maar nu ongelovig zijn? Dat dacht ik al. Ik ook niet. Ex-christenen ken ik in overvloed, zelfs ex-Jehova-getuigen en voormalige refo’s. Ik heb ook liberale moslimvrienden die de Koran in historisch perspectief lezen en met een grove korrel zout. Met bekeerlingen zijn we ook vertrouwd: mensen die vroeger geen geloof aanhingen, maar nu christen of moslim zijn. Ex-atheïsten, zo u wil. Maar ik ken niemand in mijn kennissenkring die de beweging van gelovige moslim naar atheïst maakte.
