All tagged migratie
Een cordon sanitaire is een stuk gereedschap dat politieke partijen kunnen hanteren om ongewenste coalities te vermijden. In andere situaties is zo’n cordon een bij voorbaat mislukte poging om onwelgevallig gedachtegoed buiten de deur te houden. Niet doen dus. Ik zou zeggen, laat die discussie maar plaatsvinden. Zo’n burgerinitiatief als de Save Europe Act is de lakmoesproef voor de vraag of we onszelf nog een beschaving mogen noemen.
Naarmate nationale belangen uiteenlopen, wordt economische afhankelijkheid steeds vaker ingezet als dwangmiddel, wat leidt tot rivaliserende strategische blokken. En dat op een moment dat mondiale uitdagingen zoals klimaatverandering, migratie en AI zich sneller intensiveren dan bestaande instellingen kunnen bijbenen. Hoewel het verleidelijk kan zijn om vast te houden aan een vergane orde of ons neer te leggen bij permanente geopolitieke rivaliteit, is er behoefte een nieuw model van internationale samenwerking dat is gebaseerd op coalitiebestuur.
Door de premisse te accepteren dat het groeiende gevoel van economische onzekerheid in wezen te maken heeft met migratie, hebben gevestigde partijen impliciet geaccepteerd dat de enige manier om de veiligheid van burgers te waarborgen, is door immigratie te beperken, of in ieder geval de schijn daarvan te wekken. De overwinning van de groene kandidate Hannah Spencers in het Verenigd Koninkrijk wijst op een alternatieve weg: het mobiliseren van woede niet tegen migranten of etnische minderheden, maar tegen de economische elite.
Guy Verhofstadt wil de burger centraal stellen in economie én politiek, niet via meer staat maar via meer eigendom, meer participatie, meer directe zeggenschap. De nieuwe existentiële kloof is niet meer links versus rechts, maar elitarisme versus burgerisme. De burger in opstand is een optimistisch boek vol interessante voorstellen. Het beste dat een politiek boek kan doen, is de verbeelding stimuleren. En daarin slaagt de nog steeds bevlogen Guy Verhofstadt met glans. Recensie door Peter Laroy.
Samenlevingen die openstaan voor nieuwkomers, hebben zich vaak veerkrachtiger, innovatiever en economisch sterker getoond. Van de ambachten en kennis die in de middeleeuwen met migratie meekwamen tot de industriële groei die in de 20ste eeuw mede door arbeidsmigranten mogelijk werd gemaakt – telkens blijkt dat samenleven in diversiteit een bron van vooruitgang kan zijn, mits er in wederzijds respect, gelijke kansen en ontmoeting wordt geïnvesteerd.
Het samengaan van VVD en D66 zou, in het licht van de verkiezingsuitslag dat Nederland weg wil van polarisering en negativiteit, wel eens als uitkomst kunnen hebben dat je de best of both worlds krijgt. Nederland kan zo opnieuw een ethisch vooruitstrevend baken worden. Een land met een gelijke basis qua startkansen voor iedereen, met een overheid die zich niet inmengt met hoe de burger zijn of haar definitie van het goede leven op gaat leggen.
Het boek staat vol verhelderende historische feiten die laten zien hoe beschavingen door de geschiedenis heen vooruitgang hebben geboekt dankzij hun bereidheid om open te zijn. Om handel te drijven met buitenlanders, om excentriekelingen te accepteren, om nieuwe dingen te proberen. En hoe de ondergang altijd is aangekondigd door angstige en oncreatieve autoritairen. Recensie door Nicholas Woode-Smith.
De partijpolitieke vertolkingen van het liberalisme hebben in het verleden te veel een ‘streng maar rechtvaardig’-discours aangehangen, een light-versie van het pleidooi van onze politieke tegenstrevers. Het gevolg is dat we zo meegedragen hebben aan het succes van extreemrechts: keer op keer werd het felle discours door de realiteit ingehaald en faalde men in hun beloften.
De toenemende migratiestromen en bijhorende diversiteit aan levensbeschouwelijke overtuigingen verplichten om permanent na te denken over het belang van het integreren van deze levensbeschouwelijke groeperingen in onze diverser wordende samenleving, hen in de democratische rechtsstaat te integreren en aan te tonen dat iedereen belang heeft bij een seculiere samenleving.
Het tij is niet meer te keren. Mijn kijk op migratie is voorgoed veranderd. Of het een juiste of dé juiste kijk is? Het moet wel, de auteur is hoogleraar sociologie en deed 30 jaar onderzoek naar het fenomeen, en dat in verschillende landen. Tussen 2006 en 2015 was hij bovendien onderzoeker aan en mededirecteur van het International Migration Institute aan de universiteit van Oxford. Recensie door Sophia De Wolf.
Het massale protest van de Duitse bevolking kan een wake-upcall zijn voor onze politieke leiders, middenveldorganisaties en burgers. De gelatenheid en berusting die hier en daar voelbaar zijn, moeten we inruilen door onze historisch gewortelde democratische waarden op een veel assertievere manier te verdedigen en realiseren.
Stemmen haalt men niet door het ranzige discours van extreemrechts na te volgen, maar juist door principieel, empathisch, solidair en menslievend te zijn. Niet door sukkelaars op straat te laten slapen en hun rechten te miskennen. Het is hoog tijd om weerwerk te bieden en de maatregel van staatssecretaris De Moor in het parlement te verwerpen. Het asielrecht voor vluchtelingen is niet alleen een wettelijke, maar ook en vooral een morele verplichting.
Een debat over het migratiebeleid gaat echter zelden over de vraag of een overheid überhaupt in staat is om een migratiebeleid te voeren waar wij allen beter van worden. In dit stuk zal worden beargumenteerd dat de centrale overheid niet over voldoende informatie beschikt om criteria op te stellen waarop mensen al dan niet op ons grondgebied mogen verblijven.
Tijd om kleur te bekennen: kiezen sociaaldemocraten en zogenaamde inclusieve nationalisten voor een volksgemeenschap, met als logische consequentie raciaal gebaseerde coherentie; of ziet men in dat de liberale democratie, ondanks alle inherente moeilijkheden, nog steeds moreel superieur is. In elk geval, als liberalen moeten we volop strijden tegen de ideeën van Elchardus, zij aan zij met progressieven en gedegen conservatieven. – Lawrence Vanhove.
De liberale partij heeft in het verleden een migratieverhaal gebracht die - kort door de bocht gesteld - light versies waren van die van onze politieke tegenstanders. Streng maar rechtvaardig was het laatste decennium het credo. Maar je kan natuurlijk niet rechtvaardig zijn als er geen rechtvaardige regels zijn, laat staan een coherent en afdoend regelgevend kader. Met dit discours hebben we onze politieke tegenstanders sterker gemaakt, die dan weer in hun beloften faalden waardoor alleen extreemrechts erop kapitaliseert.
In deze essay-recensie prijst Jan-Willem Geerinck de ‘tour de force’ van Tom Naegels maar stelt tegelijkertijd een paar vragen van filosofische en sociologische aard die naar hij hoopt in het tweede deel beantwoord zullen worden.
In 2002 ontmoette ik voor het eerst de Zweedse klassieke liberaal Johan Norberg naar aanleiding van de publicatie van zijn eerste boek Leve de globalisering. Hij was toen zo goed als onbekend in onze contreien. intussen groeide hij uit tot een wereldtopper, een overtuigde vooruitgangsdenker en begenadigd spreker. We waren het op sommige punten oneens, maar op veel meer punten helemaal eens. Interview door Dirk Verhofstadt.
De toekomst is begonnen. Nederland ziet er in 2030 anders uit: Arnon Grunberg heeft de Nobelprijs voor literatuur gewonnen, de Oranjes zijn afgezet, Nederland is een republiek, er is een narcistische autoritaire grote leider (‘de Nar’ genaamd) die verdacht veel op Baudet lijkt en Nederland staat deels onder water door een orkaan veroorzaakt door klimaatverandering, al wordt de omvang van de ramp door de media die door de staat gedomineerd worden, gebagatelliseerd. Recensie door Floris van den Berg.
Kernlid Jan-Willem Geerinck las ‘Prooi’, het laatste boek van Ayaan Hirsi Ali, waarin ze wil aantonen dat migratie tot meer zedendelinquentie en ergo tot een vrouwonvriendelijker klimaat in Europa geleid heeft. Haar these is haast per definitie onbewijsbaar maar klinkt wel aannemelijk.
