All tagged Trump
Het is van het grootste belang dat het publiek tijdig en volledig op de hoogte gebracht wordt van belangrijke ontwikkelingen die mogelijkerwijze een bedreiging vormen voor de democratische rechtsorde. Die informatie is juist nu van essentieel belang om als kritische burger een positie in te nemen tegenover zulke ontwikkelingen. Daarover zwijgen omdat zulke ontwikkelingen mogelijkerwijs zouden kunnen profiteren van journalistieke aandacht is een levensgevaarlijke strategie.
Een democratische rechtsstaat is gebouwd op het inzicht dat ook meerderheden grenzen nodig hebben. Daarom bestaan grondwetten. Daarom bestaan grondrechten. Daarom bestaan onafhankelijke rechtbanken. Niet om de democratie tegen te werken, maar om burgers te beschermen tegen machtsmisbruik, minderheden te beschermen tegen de grillen van de meerderheid en ervoor te zorgen dat ook verkozen meerderheden zich aan bepaalde spelregels houden.
Ooit (midden 20e eeuw) hadden het VK en andere vergelijkbare landen twee grote, stabiele partijen die een beschaafde concurrentiestrijd voerden, waarbij de leiders van beide partijen elkaar met respect behandelden. Over het algemeen was de ene partij iets links georiënteerd en de andere iets rechts. De ene probeerde iets meer belasting te heffen, de andere iets minder. Beide partijen verzetten zich tegen ideologisch extremisme en hanteerden gematigdheid. Die tijd is door het opkomende populisme definitief voorbij.
Dit boek van Truwant kan zelfs de meest verbitterde en misantrope lezer opnieuw hoopvol stemmen, want het is niet voorbij of na de waarheid maar doorheen het prisma van het waarheidspluralisme dat er diepere inzichten verscholen liggen die opnieuw uitzicht bieden op een open, constructief en weerbaar publiek debat. En dat is en blijft op zijn beurt een noodzakelijke voorwaarde voor een weerbare liberale democratie. Recensie door Frederic Heylen.
“I am an extraordinarily brilliant person,” zo verklaarde Donald Trump op 22 april op zijn sociaal-mediaplatform Truth Social. Enkele weken later, in de nacht van 12 op 13 mei, stuurde hij niet minder dan vijftig bizarre berichten de wereld in, die lijken op het gedrag van een achtjarig kind op Facebook. Zo toonde hij AI-beelden van een Amerikaans oorlogsschip dat een Iraans vliegtuig en een Amerikaanse drone die Iraanse snelboten zou vernietigd hebben met de teksten ‘Lasers: Bing, Bing, GONE!!!’ en ‘BYE BYE, FAST BOATS'.
Terwijl de Verenigde Staten en Rusland steeds meer geconfronteerd worden met de limieten van machtspolitiek, interne polarisatie en geopolitieke uitputting, zou Europa opnieuw de ruimte kunnen vinden om zichzelf als wereldspeler te herdefiniëren. Niet als imperiale macht of als imitatie van andere grootmachten, maar als een democratische beschavingsruimte die economische kracht, strategische autonomie en rechtsstaat met elkaar verzoent. Misschien dwingt dit Europa om geopolitiek volwassen te worden.
Zoals de ervaring van Hongarije aantoont, zijn omvangrijke propagandasystemen noch ondoordringbaar, noch onfeilbaar. Aan het einde van zijn ambtstermijn controleerde de regering van Orbán, samen met haar bondgenoten, ongeveer 80% van het medialandschap van het land, inclusief particuliere en publieke televisie en radio, nationale en regionale kranten en digitale media, evenals een groot netwerk van influencers en online-trollen. Toch was zelfs dat enorme apparaat niet genoeg om de verkiezingen te winnen.
Zelden is de wereldeconomie en het welzijn van miljarden mensen zo afhankelijk geweest van de mentale instabiliteit van een Amerikaanse president. In een vlaag van razernij startte Trump een oorlog zonder na te denken over wat de verdere stappen zouden zijn, overtuigd als hij was dat het een walk-over zou zijn. Dat werd het niet. Trump en zijn trawanten hadden niet ingecalculeerd dat de Iraanse overheid de Straat van Hormuz zou kunnen afsnijden en zo 20% van het wereldaanbod van ruwe olie zou kunnen blokkeren.
Geen enkele beslissing is belangrijker dan het voeren van oorlog tegen een ander land. Toch hebben de Verenigde Staten precies dat gedaan, zonder ook maar een blik te werpen op hun eigen systeem van checks and balances en weloverwogen beraadslagingen. Net als de koningen van weleer, blijft de leugenachtige, impulsieve president van Amerika, Donald Trump, ongecontroleerd door het parlement en omringd door vleiers die hem alleen vertellen wat hij wil horen. Het rampzalige resultaat is nu duidelijk: Amerika is opnieuw verwikkeld in een oorlog in het Midden-Oosten.
De interne markt is nog verre van eengemaakt. Er zijn allerhande obstakels die het moeilijk maken voor bedrijven van het ene land om goederen en diensten aan te bieden in het andere land. Europese start-ups kunnen daarom moeilijk groeien, zoals ze dat wel kunnen in de VS en China. Hetzelfde geldt voor de kapitaalmarkten in de EU. Die zijn ook niet eengemaakt, en dat belemmert ook de groeimogelijkheden van start-ups. Een echte interne markt en een eengemaakte kapitaalmarkt maken schaalvergroting voor de Europese bedrijven mogelijk.
Haffner is glashelder en gaat recht op zijn doel af. Zijn analyses snijden hout, je denkt onmiddellijk: verdomd, hij heeft gelijk, zo steekt het in elkaar. Hij psychologiseert nergens en als iets zwart is noemt hij het zwart, is iets blauw dan noemt hij het blauw. Dit is ook wat ik mij van de eerste lezing herinner en het was geen opgave dit boek nog eens te leven, alleen al omdat tussen 1980 en nu mijn Holocaust- en Hitler-bibliotheek enorm is gegroeid. Recensie door Enno Nuy.
Tom Van Grieken en zijn Europese extreemrechtse acolieten gedragen zich als apostelen van de Amerikaanse president die zichzelf de Messias waant. De houding van Trump, maar ook die van Orbán, is een steentje in de schoenen van extreemrechtse politici. Alle democraten moeten blijven wijzen op de innige band van extreemrechts met autoritaire leiders en ideeën, tot het steentje uitgroeit tot een forse molensteen die om hun nekken hangt en ze electoraal van de kaart veegt.
De verwijdering van populisten uit de macht biedt kansen, maar ook met heel wat moeilijkheden. Als de Hongaarse verkiezingen de weg vrijmaken voor een democratische transitie, zal de nieuwe regering te maken krijgen met een reeks structurele problemen, evenals druk van Orbáns machtige aanhangers in Rusland en de Verenigde Staten. Maar met de juiste steun van externe actoren en de bereidheid om moedig op te treden, is een post-extreemrechtse toekomst mogelijk.
Vladimir Poetin en Donald Trump zijn verschillend, maar ze delen wel enkele persoonlijkheidskenmerken – een gebrek aan empathie, een naadloos vermogen om te liegen, onverschilligheid ten opzichte van goed en kwaad, wraakzucht wanneer ze geconfronteerd worden met onaangename waarheden – en ze hebben dezelfde soort fout gemaakt door ten oorlog te trekken. Beiden vertrouwden op hun kleine kring van ja-knikkers die hen nooit waarschuwden voor de risico's van hun acties.
Het lijdt geen twijfel dat een terugkeer naar diplomatie moeilijk te verkopen zal zijn voor Iran, gezien het feit dat het nu al twee keer is gebombardeerd door de VS en Israël tijdens de onderhandelingen. Maar hoewel de Iraniërs weinig reden hebben om de regering-Trump te vertrouwen, blijft diplomatie uiteindelijk de enige duurzame weg uit het conflict en weg van een nieuwe golf van nucleaire proliferatie in het Midden-Oosten.
Tot vorige maand leek het beleid van Trump gericht op terugtrekking uit het Midden-Oosten. De National Security Strategy had dit duidelijk uiteengezet: “Naarmate deze regering restrictief energiebeleid intrekt of versoepelt en de Amerikaanse energieproductie toeneemt, zal de historische reden van Amerika om zich op het Midden-Oosten te richten, afnemen.” Nu de oorlog in Iran verkeerd loopt, zou het uit het Midden-Oosten verdreven kunnen worden.
Immigratie is misschien wel het meest explosieve probleem in de Verenigde Staten van vandaag. Tegenstanders beweren dat immigranten een last zijn voor de overheidsfinanciën en concurreren met Amerikaanse burgers om banen, huisvesting en andere voorzieningen. Maar de nationalisten hebben het net zo mis als dat ze luidruchtig zijn. Wat vaak over het hoofd wordt gezien: immigranten dragen bij aan zowel de vraag- als de aanbodzijde van de Amerikaanse economie.
Persoonlijkheidscultussen spelen altijd in op het narcisme van de leider en het verlangen van de volgelingen naar orde of een sterke autoriteitsfiguur. Maar of leiders de persoonlijkheidscultus effectief kunnen gebruiken om hun macht te versterken, hangt af van de politieke context waarin de cultus is ingebed. In het geval van Trump zal het op de lange termijn waarschijnlijk zijn positie juist verzwakken.
In de herziene uitgave van Dagboek 1933 vergelijkt Dirk Verhofstadt de handelswijze van Hitler in 1933 met wat er nu in Amerika met Trump gebeurt. Het is eenzelfde vorm van anti-intellectualisme, stopzetting van gemaakte afspraken en opleggen van arbitraire maatregelen. Ook in Europa én in Vlaanderen infiltreert extreemrechts in de democratische instellingen, tot in de regeringen toe. “Eigen volk eerst” blijft de bovenhand voeren en verleidt vele mensen. Recensie door Paul Van Aelst.
Al zo’n tiental keer heeft Donald Trump beweerd dat zijn aanval op Iran buitgewoon succesvol verloopt, dat de tegenstander vernietigd is en dat Iran wil praten, maar dat hij dat weigert. De realiteit is evenwel dat de regering Trump van geen hout pijlen meer weet te maken, en dat Iran nog steeds over heel wat vuurkracht beschikt. Ook een regimewissel – wat ik de Iraanse bevolking ten zeerste toewens – zit er voorlopig niet aan te komen nu een nieuwe theocratische tiran aan de macht is.
